Kendindeki en lüksün ne?

Bana 365 gün pazar. Yani en büyük lüksüm, belli bir yatırım seviyesine ulaştıktan sonra artık çalışmıyor oluşum.
Ama aslında çalışmamamın gerçek sebebi bu kadar güzel bir şey değil. Aksine mutsuz eden bir şey.
Hayalimdeki evli ve çocuklu hayat bir türlü gerçekleşmediği için daha fazla çalışmayı anlamsız bulmaya başladım. Asıl sebep bu. Hayatım amaçsızlaştı.

Bana göre kendimdeki en büyük lüks, huzurumu herkes için harcamıyor olmam. Eskiden insanları kırmamak için kendimden çok ödün verirdim. Şimdi ise kimin hayatımda olacağına, kimin olmayacağına daha bilinçli karar veriyorum. Bana göre gerçek lüks, gönül rahatlığıyla "Hayır." diyebilmektir.

Bir diğer lüksüm ise zamana bakışım. Bir fincan kahveyi acele etmeden içebilmek, güzel bir kitabın başında saatler geçirebilmek, sessizliği gürültüden daha değerli görebilmek... Bunlar parayla satın alınabilecek şeyler değil. İnsan biraz olgunlaşınca, en pahalı şeyin huzur olduğunu anlıyor.

Eskiden lüksü sahip olduklarımızda arardım belki. Bugün ise kaybetmek istemediğim tek zenginlik; vicdanımın rahat, başımı yastığa koyduğumda içimin huzurlu olmasıdır. Çünkü bana göre en pahalı hayat, en gösterişli olan değil; en huzurlu olandır.

@MuzipFilozof der ki: Gerçek lüks, herkesin ulaşamadığı şeylere sahip olmak değil; herkesin kaybettiği huzuru koruyabilmektir.

Arabam, motorum ve yazlığım