Birini memnun edeceğim diye kendi kırmızı çizgilerimi aştım, kendime saygımı nasıl toparlarım?

Hic iyi değilim. Hayırlı bir is diye basladık (evlilik degil) ama ruhumu kaybetmis gibi hissediyorum. Artık kendi fikrim, kendi iradem yok sanki. Yapmak istemediğim seyleri birisi bana dayatıyor diye yapan birine dönüştüm. "Kırmızı cizgim" dedigim seyleri yapıyorum ve bu yüzden kendime saygımı kaybettiğimi düşünüyorum. Mutlu degilim, zaten degildim ama üstüne katlanarak arttı. İc sesim her yaptıgımda "kırmız cizgin (!)" diy benimle dalga geciyor sanki. Deliliğimden yakınmıyorum değilim deli meli. Yakındıgım sey kendi sınırlarımı birini memnun etmek icin asmam. Kendi isteğimle asla değil. Bu saatten sonra baska türlüsü de olmaz bakın. Kendimi hic iyi hissetmiyorum. Kendime ayıracak dinlenip soluklanacak vaktim bile kalmadı ve nasıl bunaldıgımı anlatamam size. Kafamı bosaltacak hic zamanım yok. Haftada bir gün o da yarım gün falan. Ama yine de memnun edemiyorum. Allah bana bunu bela diye mi verdi düşüncesinden kendimi alamıyorum da. Evlenmeyi istemiyorum ama evlenip bu sehirden gitmek çok iyi olabilir. Ailevi bir mesele de degil. Akademik dertler sbnajsja