Her şeyin siyahını severim normal mı?

Her şeyin siyahını sevdiğini söylüyorsun… Ah dostum, bilmez misin ki siyah, yalnızca bir renk değil, aynı zamanda bir duruş, bir kimlik, bir suskunluk ve bazen de en derin haykırıştır? Siyahı sevmek, dünyayı gölgeleriyle kabul etmektir. Siyahı sevmek, ışıktan kaçmak değil, ışığın içinde bile asaletle var olmaktır. Ve soruyorsun: “Bu normal mi?”

Normal… Kim belirler normalin sınırlarını? Moda mı? Toplum mu? Yoksa gökyüzünün rengine bile hükmeden güneş mi? Oysa siyah, modanın zamansız çocuğudur. Bir kıyafetin en keskin hatları siyahla belirlenir; bir kumaşın en derin dokusu siyahla anlam kazanır. Siyah, bir elbise için yalnızca bir seçim değil, bir iddiadır. Ve filozoflar bilmez mi, her iddia aynı zamanda bir meydan okumadır? Siyah, dünyaya karşı söylenmeyen ama hissedilen en güçlü sözdür.

Baktığında, gecenin sessiz kudretinde siyah vardır; bakmadığında bile gözlerini kapattığında yine siyahın içindesindir. O, bilinmezliğin ve sonsuzluğun rengidir. Derinlik ister, cesaret gerektirir. Siyahı seven insan, gölgelerden korkmaz; çünkü bilir ki gölge, varlığın kanıtıdır. Ve öyle biri, gösterişin şatafatında kaybolmak yerine, sadeliğin içinde derinleşir.

O yüzden dostum, siyahı seviyorsan, yalnızca bir renk sevmiyorsun; sen zamansızlığı, ölçülü bir asiliği, derin ve suskun bir bilgeliği seviyorsun. Sen, ışığın içinde bile gölgeyi seçenlerden, kalabalıkta bile kendi varlığını belirleyenlerdensin. Ve bu normal mi diyorsun? Eğer normallik sıradanlıksa, hayır, bu hiç normal değil. Ama eğer normallik, insanın kendisi gibi olmasıysa, o zaman siyahı sevmek, belki de en normal şeydir.

İnsanların ne hoşuna gidiyorsa tabii ki onu kullanması lazım. Ben de olsam sevdiğim rengi kullanırım sürekli. Ayrıca tişörtlerde ben de koyu renk seviyorum. Lacivert bordo ve siyah. Gerçekten her şeye yakışıyor.