Bir Kot Temizleme Öyküsü

Dün öğlen saatlerinde dışarı çıkmak için hazırlanırken havanın soğuk olduğunu farkettim ve keyfim kaçtı. Aslında karın altında kalmak gibi birşey değildi ama yine de bahar havasını özlemle bekleyen psikolojim tatmin olmadığı için evimde kalmaya karar verdim.

Boş vaktim hayli çok olduğu için, internetten film izlemek yerine, yapacak daha işe yarar birşey bulmaya çalıştım; ve buldum. Bir iş yapacak olmanın getirdiği heyecandan olsa gerek, evin içinde koşarak dolabıma yöneldim. Anlamışsınızdır herhalde, giymediklerimi elden çıkartacaktım, fakat gördüğüm manzara karşısında gerçekten dehşete kapıldım.

Feminen tarzın, bir kadını büyülü bir şekilde tapılası hale getirdiğine inanan biri olarak, dolabımda en çok yeri kaplayanın kot giysiler olmasına nasıl izin vermişim hala aklım almıyor. Kot ile gelen rahatlık gözümü boyamış olmalı çünkü, (nasıl yaptığımı gerçekten anlamıyorum).

Neredeyse bir insanın üstünde taşıyabileceği her parçanın kot versiyonunu bulup satın almışım. Kot pantolonlar, kot ceketler, kot etekler, kot şortlar, kot taytlar, kot görünümlü t-shirtler... Daha önce hiç bu kadar belirgin bir şekilde gözüme batmayan bu rahatlık düşkünü giysiler, şimdi karşımda gözümü korkutan büyük bir ordu gibi dikiliyorlardı.


İçimdeki tüm korkuya ve şaşkınlığa rağmen elimde, bulabildiğim en büyük poşetle dolaba doğru yürüdüm. Dolabın içinden söküp attığım ilk parça, yüksek bel (çok yüksek), açık renk ve streç bir kot pantolondu. Yanılmıyorsam seksenlerin havasına bürünmüştü ve doksanlarda kullandığım çöp tenekesinde yerini hazırlamam gerekirken, ben onu 21. yüzyıla kadar yanımda taşımışım...

Derken; teker teker elden çıkardığım tüm kot giysiler ve aksesuarlar aynı anda gözümden de düşerek yollarını bulup caddenin sonundaki konteynıra yerleştiler. O kotların feminenlikten uzak tüm tavırlarına karşın, benim kadınsal şefkatim devreye girerek birkaç parçayı atmama engel oldu. Mesela, koyu renk bir skinni jean (Gerçekten iyi seçim yapmışım). Topuklular ile sağlayacağı muhteşem uyum gözümde canlanınca, onu da diğerleriyle aynı seviyede tutmaya gönlüm razı olmadı.

Her neyse... Sonuçta dolabımda göz ardı edilemeyecek bir boşluk oluştu ve o raflar biran önce doldurulmak için adeta yalvarıyorlar. Ve ben, tabii ki bunu duymamazlıktan gelemem...