Sanatın Kalbinden Kopma Bir Animasyon: Le Tableau

Merhabalar KScanlar :),

"Nasıl bir içerik hazırlasam acaba?" diye düşünürken aklıma, daha önce izlediğim ancak bir gifte görünce hatırladığım bir animasyon geldi ve bunu sizinle paylaşmaya karar verdim. Sizlerin de kesinlikle izlemesini öneriyorum. Peki, nedir bu animasyon? Okumaya devam edin efendim. :)

Her zaman, "Fransız filmler benim hiç ilgimi çekmiyor ama çizgi filmleri ve animasyonlarını büyük bir heyecanla izlerim" derim. Le Tableau animasyonu da tam olarak bu dediğimi karşılıyor. Özellikle son dönemlerde izlediğimiz animasyonlar malumunuz. Bu animasyonlar yüksek bütçeli ve daha çok Pixar, Illumination, Dreamworks ve Disney tarafından çekiliyorlar ve eğlence üzerine kuruluyorlar. Tabii ki bazıları gerçekten bunu başarıyor. Bunların arasına bazen önemli bir mesaj vermek isteyen veya sanat üzerine kurulu animasyonlar da gelebiliyor. İşte Le Tableau, tam olarak sanatın bizzat içinde olan, birkaç büyük sanatçıdan izler taşıyan ve bunu bir güzel bir hikayeye bağlayan gerçekten büyüleyici bir animasyon filmi.

Sanatın kalbinden kopma bir animasyon: Le Tableau

Le Tableau, "Atlantiği Kürek Çekerek Geçmek" animasyonunun da yönetmeni olan Jean-François Laguionie'nin ülkemizde "Mutluluğa Boya Beni" ismiyle vizyona giren fantastik bir animasyonu. İç içe geçmiş tabloların içinde geçen bu film, ilginç hikayesine ek olarak sanatsallık açısından da fazlasıyla güçlü bir görsellik barındırıyor diyebilirim. İzlerken birçok farklı ressamdan referans bulabileceğiniz bu filmde sınıfsal tabakalaşmayı da göreceksiniz, Romeo ve Juilet benzeri bir aşk hikayesi de, kapitalizmle olan savaşı da, fakirliği de...

Sınıfsal çatışmaları bir de bu şekilde izleyin

Öncelikle, bu filmde hiyerarşik tabakalaşma fazlasıyla kendisini belli ediyor. Bu hiyerarşide en üstte bulunan ve kendisini herkesten üstün gören ve zengin olan, ressamın çizimlerini tamamladığı Toupinler, ortada bir yerde kalmış, burjuvazi bir sınıf diyebileceğimiz, çizimleri henüz tamamlanmamış ve ufak tefek eksiklikleri bulunan Pafiniler ile bir nevi fakirliği temsil eden ve sadece taslak halinde bulunan Reuflar, hikayenin kahramanları olarak yerini alıyor. Kişisel egoların ve aidiyet duygularının fazlasıyla ortada olduğu bu sınıfsal tabakalaşma, bizlere hiçbir şeyin görüldüğü kadar masum olmadığını da gösteriyor.

Bizimkisi bir sanat hikayesi

Tabloların içinde gerçekleşen olaylar silsilesinin, bizim dünyamıza kadar devam etme aşamasının bir başlangıç noktası olan bu hikaye de, sarayda yaşayan ve soyluları andıran Toupinler, üstte de belirttiğim gibi Pafinilerden ve Reuflardan kendilerini üstün görmekteler ve ressamın geri dönüp, eksik kalmış veya eskiz halinde bulunan tabloları tamamlamayacağını düşünerek onlardan kurtulmak ve kendi hegamonyalarını kurmak istemektedir. İşte yine bahsettiğim Romeo ve Juliet aşkı da burada başlıyor. Toupinler'in bir üyesi olan Ramon ile Pafiniler'in bir üyesi olan Claire arasında bir aşk olduğu için Ramon, diğer tablolardan kurtulma fikrine karşı çıkar. Tabii ki kendi toplumu bu aşkı kabul etmediği için bir takım olaylar gerçekleşir. Bunun sonucunda da, Toupin Ramon, Pafini Lola ve bir Reuf olan Plume ressamı aramaya başlarlar.

Alt metinler felsefi görüşlerle dolu

Pastel boyaların hakim olduğu dünyamızda ilerleyen bu üçlümüz, bilinmeyen yerlerde dolaşarak ve girilmesinin yasak olduğuna inanılan birçok farklı tabloya girerek bir arayış içinde dolanırlar. Bu dolanma sırasında farklı bir tabloya giren Lola, girdiği tablodaki kişilerin bir tabloda yaşadıklarından habersiz olduğunu fark ediyor. Burada Platon'un İdealar öğretisine bir selam çakılsa da, bunu tüm film boyunca da görüyoruz. Yer yer Hegel'in madde ve sanatçı ruhu öğretisine selam çakılsa da, bu animasyonun en temel yönlendirmesi bana göre "bir yaratıcının olması ve bu yaratıcının yarattıklarını bir kenara itmesi". Yani inanç sistemini sorgulayan bir yapısı da var. Tamamlanmamış olan alt tabakanın yaratıcıyı arama çabası olarak da görebiliriz. Zaten Toupinler kendilerini kusursuz görüyor ve kendilerini egemen sanıyorlar... Bunları günümüze vuracak olursak, Toupinler kendilerini kusursuz sayan zengin ve soylu sınıf, Pafiniler orta gelir düzeyindeki insanlar ve Reuflar ise fakirler olarak ayırabiliriz. Yaratıcıya ulaşmaya çalışırken de birçok farklı tablo içinde geçen karakterlerimiz, bu süreçte bol bol sorguluyorlar ve kendi kendilerine yetmeye çalışıyorlar. Kısaca birçok felsefi öğreti direkt olarak olmasa da alttan alttan bazen görselliklerle bazen de konuşmalarla veriliyor.

Biz bu düzenin neresindeyiz?

Fazlasıyla güçlü ve iyi bir şekilde çizilmiş bu görsel dünyada yönetmen bizi öyle bir noktada bırakıyor ki, hepinizin şaşıracağına fazlasıyla eminim. Yönetmen animasyonun sonunu bir sanat animasyonunu olacaksa tam sanat olsun diyerek bizim düşüncelerimize bırakıyor. Olaylara hangi taraftan bakıyorsanız, animasyonu öyle sonlandırabileceğiniz bir yapı ile kalakalıyorsunuz. Böyle olması benim fazlasıyla hoşuma gitti çünkü böylesine fazla felsefi görüş barındıran, birçok farklı ressama ve düşünüre selam gönderen bir animasyonun daha farklı olmasını istemezdim.

Sonuç olarak, pastelvari renkleriyle, nezaketlerinden ödün vermeyen karakterleriyle ve bol bol melankoli ve drama ögeleriyle birlikte, bana göre gerçek bir sanat filmi olmuş diyebilirim. Ek olarak çizime dayalı bir animasyon olması ise diğer animasyonlardan çok daha farklı bir konuma konulmasına avantaj sağlıyor. Yönetmenimize buradan saygılarımı sunuyorum. Günümüzde basit animasyon yapmak varken böylesine zor bir yöntemle animasyon yapmak... Saygılar.

Umuyorum ki; günümüzde de insanlar, kendilerini diğerlerden üstün görenlere özenerek değil de kendileri olarak hayata başlarlar ve kendi ayakları üzerinde, kendi düşünceleri ile var olmaya çalışırlar. Çünkü herkes kendi oldukça bir şeyler değişmeye başlayacak, başkası olunca değil. Sonuçta, sınıfları var edenler de insan, o sınıfları ortadan kaldıran da insan. :)

Kendinize iyi bakın KScanlar, hoşça kalın. 🌹