Turgut Uyar- Büyük Ev Ablukada?

Modernleşmenin dayattığı mutsuzlukla şair, içe kapanır ve toplumdan kopar. Bu yeni yaşam biçiminin nimetleri onu memnun etmez. Zira artık şehir çocukları, büyüyemeyen, sevmeyi bilmeyen, kanını dev makinelerin gıdası etmek zorunda kalan robotlardır. Sürü sürü mutsuz alışkanlıklar kazanan robot bireyin makinelerle yaşamasının tutkuya dönüşmesi, şairin sorunsallaştırdığı meselelerden biridir. Çünkü “birey, gücü ve büyüklüğüyle ona bir yetersizlik duygusu veren büyük, anlaşılmaz, insanlıkdışı makinalarla karşı karşıya kalır.

Buraya kadar alıntı yaptım şimdi kendi düşüncelerimin bir kısmını aktaracağım.

Ben şiirdeki vurgulanan ''tereyağı'' sözcüğüne dikkat çekmek istiyorum. Genelde tereyağı köyle özleştirilir. Şair de buraya vurgu yapmak istemiş sofrada tereyağı var ekmek var bunda utanılacak ne var? Samimiliği savunmuş ve elitizmi eleştirmiştir.

aslına bakarsan ikinci yenide aman da şöyle bir şey anlatalım "ouuuv" desinler yok. ikinci yeni bir güvercin curnatasıdır.

şiire hakimim.
"göge baktim yerli yerinde
haydutlar dalavereciler yerli yerinde
vurguncular hayinlar vurdumduymazlar öyle
iyi dedim icim rahatladi
düzen bozulmamis dedim sevindim" der bir noktasında. daha sonra da:
"bakin bu sehri ben kurdum ben büyüttüm ama sevemedim" der.

sanki hayattan çok da mutlu değil ama bu hayatın değişmesinden de korkuyor. ekmekle, çocuk büyütmekle ve beraber uyumakla, olmakla bir hayat kurmak istiyor. biraz arkasını dönmek istiyor dışarıdaki hayata. içerde yeni bir hayat kurmak istiyor.

tabii bireysel yorumlar.