
Genç adamın telefonuna günün ilk mesajı sabahın erken saatlerinde geldi.
Bir arkadaşı sevgilisinden ayrılmış, diğeri ailesiyle tartışmış, bir başkası ise hayatın bütün yükünü omuzlarında taşıdığını düşünüyordu.
Genç adam hepsini dinledi. Kimi zaman saatlerce konuştu, kimi zaman yalnızca sustu ve karşısındakinin anlatmasına izin verdi. Bazen bir cümleyle teselli etti, bazen hiçbir şey söylemeden yanında kaldı.
İnsanlar onu seviyordu. En azından ihtiyaç duyduklarında onu arıyorlardı.
Birinin işi düştüğünde ilk akla gelen oydu. Birinin canı sıkıldığında kapısını çaldığı kişiydi. Fakat işler yoluna girdiğinde çoğu insan kendi hayatına dönüyor, onu aramayı unutuyordu.
O ise bunu pek dile getirmiyordu.
Bir akşam, her zamanki gibi bir arkadaşının sorunlarını dinledikten sonra eve dönmek üzere yola çıktı. Hava soğuktu. Şehrin kalabalığı arasında yürürken bir bankta oturan yaşlıca bir adamın yanına ilişti. Adam elindeki kitabı kapatıp gence baktı.
"Biraz yorgun görünüyorsun." dedi.
Genç adam hafifçe gülümsedi.
"Biraz değil, sanırım epeyce."
Adam kendisini tanıttı. Bir psikologdu. Kısa bir sohbetin ardından genç adamın anlattıklarını dinlemeye başladı.
Bir süre sessizlik oldu. Ardından psikolog ona bir soru sordu:
+ Bir arkadaşın sana çok yoruldum dese ne yaparsın?
- Dinlenmesini söylerim.
+ Bugün hiçbir şey bitiremedim derse?
- Bir gün dinlenmek her şeyi mahvetmez derim.
+ Başkaları benden çok çalışıyor derse?
- Kendini başkasıyla kıyaslama derim.
+ Dinlenirsem tembel sanarlar derse?
- Ne kadar yorulduğunu kimse bilemez derim.
+ Bunları ona gerçekten söyler miydin?
- Elbette, arkadaşım sonuçta.
+ Dün kendine ne söyledin yorulduğunda?
- Biraz daha çalışmam gerektiğini.
+ Peki, yapamadığında?
- Tembel olduğumu düşündüm.
+ Arkadaşına neden böyle söylemedin?
- Çünkü ona haksızlık olurdu.
+ Peki, kendine söyleyince neden doğru olsun?
Genç adam sustu.
İlk defa birisi ona başkalarına verdiği cevapları değil, kendisine verdiği cevapları soruyordu.
Psikolog kitabını yeniden açtı. Genç adam ise bir süre yere baktı.
"Ben insanlara yardım etmeyi seviyorum." dedi. "Ama bazen düşünüyorum da, acaba bir gün benim de anlatacaklarımı dinleyen biri olacak mı?"
Psikolog gözlerini kitaptan kaldırdı.
"İnsanların hayatında iyi bir yer edinmiş olabilirsin. Fakat bu, onların senin hayatında da aynı yeri edindikleri anlamına gelmez."
Genç adam başını salladı.
"Sanırım en çok da bunu kabullenmekte zorlanıyorum."
Adam kitabını kapattı.
"Başkalarının yaralarını sararken kendi yaralarını görmezden gelme. Çünkü insan bazen en çok, kendisine iyi davranmayı unutur."
O akşam genç adam eve dönerken telefonuna yine bir mesaj geldi.
Bir arkadaşı yine dertlerini anlatmak istiyordu.
Telefonun ekranına uzun uzun baktı. İlk defa cevap vermek için acele etmedi.
Kendi kendine düşündü:
Belki de bugün biraz dinlenmeliydi.
Çünkü herkesin yardımına koşmak zorunda değildi. Bazen insanın kendisine yetişmesi de gerekiyordu.
Aşk İlişkileri
Zamansız Denim Stili
Gündem
Güzellik & Bakım
Alışveriş & Hediyeler
Kızlar Bir Adım Öne
Tatil & Seyahat
Arabalar
Astroloji & Burçlar
Eğitim & Kariyer
Gamer
Moda & Stil
Spor
Evcil Hayvanlar
Müzik & Etkinlik
Kültür & Sanat
Para & Ekonomi
Magazin
Diziler & Filmler
Cilt Bakım
Kişilik & Karakter
Saç Bakım
Çocuk & Ebeveyn
Yeme & İçme
Cinsel Yaşam
İnternet & Teknoloji
Ev & Yaşam
Özel Günler & Hijyen
Aile & Toplum
Diyet & Beslenme
Sağlık
Diğer
En İyi Cevaplar