Yeşil gözler Orta Çağ'da cadılıkla ilişkilendirilirdi, sizce mistik mi?

Yeşil göz denilince aklıma gelen ilk şey, Nihal Atsız'ın "Ruh Adam" romanı ve bu romanda Selim Pusat'ın yeşil gözlü Güntülü'ye yazdığı şiir:

Ruhun mu ateş, yoksa o gözler mi alevden?
Bilmem bu yanardağ ne biçim korla tutuştu?
Pervane olan kendini gizler mi hiç alevden?
Sen istedin ondan bu gönül zorla tutuştu.

Gün, senden ışık alsa da bir renge bürünse;
Ay, secde edip çehrene, yerlerde sürünse;
Her şey silinip kayboluyorken nazarımdan,
Yalnız o yeşil gözlerinin nuru görünse…

Ey sen ki kül ettin beni onmaz yakışınla,
Ey sen ki gönüller tutuşur her bakışınla!
Hançer gibi keskin ve çiçekler gibi ince
Çehren bana uğrunda ölüm hazzı verince

Gönlümdeki istekli devi rüzgarlara attım;
Gözlerle günah işlemenin zevkini tattım.
Gözler ki birer parçasıdır sende İlahın,
Gözler ki senin en katı zulmün ve silahın,
Vur şanlı silahınla gönül mülkü düzelsin;
Sen öldürüyorken de vururken de güzelsin!

Bir başka füsun fışkırıyor sanki yüzünden,
Bir yüz ki yapılmış dişi kaplanla hüzünden…
Hasret sana ey yirmi yılın taze baharı,
Vaslınla da dinmez yine bağrımdaki ağrı.

Dinmez! Gönülün, tapmanın, aşkın sesidir bu!
Dinmez! Ebedi özleyişin bestesidir bu!
Hasret çekerek uğruna ölmek de kolaydı,
Görmek seni ukbadan eğer mümkün olaydı.

Bence hiç mistik bir yanı yok. Tamamen o dönemin toplumsal korkularıyla ve cehaletiyle alakalı bir durum. Yeşil göz genetik olarak zaten çok nadir görüldüğü için, Orta Çağ'da insanlar alışık olmadıkları bu durumu hemen 'tehlikeli' veya 'şeytani' olarak etiketlemişler. Bir de üstüne Kilise'nin ve Engizisyon'un baskısını ekleyin... gücü ellerinde tutmak için nadir görülen her biyolojik özelliği cadılıkla suçlamışlar. Yani durum gözün gizemiyle değil, insanoğlunun bilmediği şeyden korkup ona kulp takmasıyla ilgili. Biraz patoloji Alanına Girer Bu Konu. ​Buna Senin 'gizem' demen, Orta Çağ karanlığını, Patolojisini ve cehaletini romantize etmenden başka bir şey değil.