Geceye bir şiir bırakalım mı?

Geceye bir şiir bırakalım mı?

Geleceğim, geçmişin dar koridorlarında kilitli bir mahkeme;

Aynı suçun davası görülür her gece, aynı hükümdür giydiğim.

Bir sevgi uğruna heba ettim de ruhumu, o kutsal emaneti,

Herkesi yücelten kalbim, kendi celladı oldu nihayetinde.

​Gözlerinde o kehanet yankılanır hâlâ gitmeden önceki:

"Kimse sevmeyecek seni, benim seni sevdiğim gibi..."

Haklıydın; çünkü ben en çok seven ve hep en suçlu olandım,

İyiliğin bedelini "yalancı" ve "bencil" damgasıyla ödeyen bir sanık.

​İşte tanı beni: Karanlık bir kuyunun dibinde bekleyen Yusuf’um.

Işığı çalınmış bir zindanda, kendi günahlarının ateşiyle kavrulan...

Bencillik sanırlar hüznümü, oysa cezamı çekiyorum sessizce.

İnsan en çok sevdiğini öldürür ya bu dünyada,

Ben de o tek sevgiyi feda edip bu lanete mahkûm oldum.

​Şimdi suskunum; ne bir kervan bekler beni ne de fener yakan var.

Sevmenin bedelini cehennemle ödeyen bir fani gibi,

Kendi karanlığımın içinde, tükenmeyen bir döngüyü yaşıyorum.

#KültürveSanat

Geceye bir şiir bırakalım mı?
Cevapla