Arnold Böcklin’in "Keman Çalan Ölüm" tablosuna bakmak sizde nasıl duygular uyandırıyor?

Tablo 1872 yılında yapılmış eşsiz bir otoportredir.

Ölüm, tek telli keman çalmaktadır. Ressam ise önde, kendisini resmetmiştir. Yaşam ile ölüm, aynı karede.

Şu anda Berlin'de, Alte Nationalgalerie müzesinde bulunmaktadır.

...

Anlatılan bir hikâyeye göre; Böcklin aslında sadece normal bir otoportre üzerinde çalışmaktadır.

Resmi yaparken yanına gelen arkadaşları, onun tuval karşısındaki aşırı odaklanmış hâlini görüp "Ne dinliyorsun?" diye sorarlar.

Sanatçı bu soruya kelimelerle cevap vermek yerine fırçasını tekrar eline alır ve omuzunun hemen arkasında beliren o iskelet figürünü resme ekler.

Böcklin ilk nişanlısının ölümüne ve ardından kendi çocuklarından birkaçının trajik kaybına şahit olmuştu.

Bundandır ki tablodaki sakin ve kabullenmiş ifadesi, ölümle korku dolu bir yüzden ziyade, kabulleniş vardır.

...

Dikkat çeken diğer kısım ise kemanın sadece sol telinin kalmış olması ve diğer tellerin kopmuş olmasıdır. Bu da ölüme bir gönderme sembolüdür.

Geleneksel otoportrelerde ressamlar genellikle aynadaki yansımalarına bakar ve "görmeye" odaklanırlar.

Ancak Böcklin bu eserde gözlerini doğrudan izleyiciye dikmiş olsa da, dikkati tamamen arkasından gelen sese yöneliktir. O, arkasındaki ölümün melodisini dinlemektedir. Bu da tabloda başka bir duyguya yönlendirme yapmaktadır.