Kuantum fiziğine göre aslında hiçbir şeye dokunmuyor muyuz, temas hissi tamamen illüzyon mu?

Arkadaşlar ben uzun zamandır kuantum mekaniği ve atom fiziği üzerine okumalar yapıyorum ve kafamı fena halde kurcalayan bir konu var.. Şimdi bildiğiniz gibi biz de dahil her şey atomlardan oluşuyor atomun merkezinde pozitif yüklü bir çekirdek etrafında ise negatif yüklü elektron bulutları var. İşin fiziğine bakarsak iki atom birbirine yaklaştığında iki ana bariyerle karşılaşıyor birincisi aynı yüklü negatif elektronların birbirini ittiği elektromanyetik kuvvet. İkincisi ve asıl önemlisi kuantum mekaniğindeki Pauli dışarlama ilkesi. Bu ilkeye göre aynı kuantum durumundaki iki elektron asla aynı alanı kaplayamaz yani evrenin temel kuralları iki atomun birbirinin içine geçmesini veya kelimenin tam anlamıyla temas etmesini kesin olarak engelliyor. Bizim dokundum, sertti, yumuşaktı dediğimiz şey o elektronların birbirini itmesiyle oluşan muazzam direnç kuvvetinin parmak uçlarımızdaki sinir hücrelerini uyarmasından ibaret. Sinirler bu elektrik sinyalini beyne iletiyor ve beynimiz de bunu dokunma hissi olarak simüle ediyor. Yani bebeklerim teknik olarak hayatımız boyunca oturduğumuz koltuğun birkaç angström yani metrenin on milyarda biri kadar üzerinde havada asılı kaldık. Aslında vücudumuz koltuğa hiçbir zaman doğrudan temas etmedi. En sevdiğimiz insana sımsıkı sarılırken bile aramızda kuantum seviyesinde asla aşılamayacak mikroskobik bir boşluk vardı. Bilimsel olarak bu bilgiler her yerde karşıma çıkıyor ama insan beyni bunu idrak etmekte zorlanıyor. Bu konu hakkında bilgisi olan varsa fikrini paylaşabilir mi? 🫠