Geceye bir iki mısra bırakın?

Hasret ettin yaşamaya, çıkacak yol bırakmadın.

Vebâlini taşımaya tutacak kol bırakmadın.

İnanmadım dost sözüne, boyun büktüm her nazına.

Yıllar var ki el yüzüne bakacak hâl bırakmadın.

Mısralarda güzel bir halk şiiri/tasavvufî söyleyiş havası var. Özellikle “dermanım mı var?” tekrarının şiire çaresizlik ve teslimiyet duygusu vermesi hoşuma gitti. Azrail, gam yükü ve derman üzerinden ölümle hayatın ağırlığını aynı yerde buluşturmuşsun. Bence en güçlü tarafı, dili süslemeden doğrudan bir iç sıkıntısını hissettirmesi. Devamında aynı ölçü ve söyleyiş korunursa oldukça bütünlüklü bir şiir çıkabilir.