​Sözcükler olmasaydı insanlarla anlaşmak için nasıl bir dil geliştirirdiniz?

kelimeler olmadan da kendimi anlatmakta hiç zorlanmazdım. Bir insanın duruşu, bakışındaki niyet ve elinin jesti zaten her şeyi söyler. Ben bakışlarla sezgiyi harmanlayan, net bir beden dili kurardım. Bakışlarımla sınırımı çizer, tavrımla durmam gereken yeri belli eder, içten bir tebessümle de güven verirdim. Lafı uzatmaya gerek yok; hisler insanı kolay yanıltmaz ama dürüst bir duruş asla yalan söylemez. İki insanın gerçekten anlaşması için süslü laflara değil, sadece göz göze gelip o samimiyeti görmeye ihtiyacı var. Bazen bin kelimenin anlatamadığını tek bir bakış pat diye koyar ortaya.

Sözcükler olmasaydı, insanlarla anlaşmak için sessizlikten doğan bir dil geliştirirdim. Gözler konuşur, eller cümleler kurar, yüzler duyguların tercümanı olurdu. Bir gülümseme sevgiye, bir damla gözyaşı hüzne, bir sarılma ise binlerce kelimeye bedel olurdu. Belki de en güçlü kelimemiz, hiç konuşmadan birbirimizi anlayabilmek olurdu.

Beden Dili bir tercih olurdu aynı dili konsumak demek illa kelimeler le olacak diye bir şey değildir.. aynı bakış avisina sahip iki insan beden dili bakislar sessizlikle bile iletişim kurabilir :)(