Hangi felsefi akıma kendinizi daha yakın hissediyorsunuz ve neden?

Modernizm. Çünküsüne gelince (biraz uzun olabilir), antihümanist biriyim. Kıyamet varsa da yoksa da insan kendi kökünü kurutacak. Eğer birgün yapay zeka bizi geçerse -ki bu olası-, bizi bir problem olarak görüp ortadan kaldırmak istemesi içten değil. Daha da detayına inersek, ekosistemi domine ettik, tıp sayesinde de bu dengeyi koruyoruz. Salgınlar başlasa da (bkz covid) bu çok etkilemiyor. Dolayısıyla gezegenin kaynaklarını kurutuyoruz ve besin zincirine geniş vadede hasar veriyoruz (nesiller tükeniyo).

Sağlam ve kendi iradesi olan bi AI geliştirilirse (tabi bu kendi syntaxını da yazabilir hale gelmeli), öngörülemez biçimde gelişir ve süper yapay zeka olur. İnsanlardan daha zeki olursa da insanları öldürmese dahi kontrollü yıkım sağlayıp ekosistemi dengeye alabilir. Şimdi ne alakası var bunun modernizmle dersen, yapay organlar ve daha ileri teknoloji ile bilimin gelmesi de bu süper yapay zeka ile olur. Hatta bazıları süper yapay zekanın insanlığın son icadı olacağını söylüyo. Hadi diyelim süper yapay zeka oluştu ve bize bişey yapmadı. O zaman zekamızı kullanmamıza pek gerek kalmicak ve eğitim önemini büyük ölçüde yitirecek. Çünkü her şeyi yapan bi yapay zeka olacak, zekayı kullanmayınca da evrimsel süreçte bu zeka körelecek. Yani her şekilde insanlığın sonu ya gelecek ya da körelecek. Böylece daha yeşil bir eski dünya meydana gelecek. İnsan kıymet bilmiyo ve doğası gereği kötü bence, o yüzden buna kendimi yakın hissediyorum. Çorba gibi olmamıştır inş

Ben Stoacılığa daha yakın hissediyorum. Hayatta her şeyi kontrol edemeyeceğimizi kabul edip, kontrol edebildiğimiz şeylere odaklanmak bana daha mantıklı geliyor. Özellikle insanların ne düşündüğü, geçmişte yaşananlar veya gelecekte olacaklar üzerinde kendimizi tüketmek yerine kendi davranışımıza ve seçimlerimize bakmak daha sağlıklı. Bence Stoacılığın en güzel tarafı, hayatı duygusuz yaşamak değil, duyguların bizi yönetmesine izin vermemek.

En son kimi okumuşsam ona yakın hissediyorum (kendi bir benliğim yok galiba aw 😀 şu an başka bir şeyden bahsetten ona tabi olurum 😀😀😀) şu an tam anlamıyla yabancının etkisi altındayım bu dünya boş hiç bir gerçekliği ve değeri yok. O yüzden de sadece yaşıyoruz. Ve bu duyguyu yine aynı romandan bir alıntı ile bitireyim. Bugün annem öldü belkide dün bilmiyorum. (Bu arada annemi çok seviyorum SENİ ÇOK SEVİYORUM ANAM)

Stoacılık ile varoluşçuluk arasında kalırım. Stoacılık, kontrol edemediğim şeyleri kabullenip kendi davranışlarıma odaklanmayı hatırlatmasıyla etkileyici geliyor. Varoluşçuluk ise insanın anlamı hazır bulmadığını, seçimleriyle inşa ettiğini söylemesiyle düşündürüyor. İkisi de hayata farklı yönlerden bakmayı öğretiyor.