Felsefenin amaci düsünmeyi ögretmekse filozoflar neden kendi fikirlerini anlatiyor?

Argüman paylaşmaları normal ama neden sonucu değil de yöntemi merkeze almıyorlar?

Tam da bunu soruyorum. Düşünmeyi öğretiyorlarsa neden odakları yöntem değil de vardıkları sonuçlar? ayrıca mantık, safsata analizi ve doğru soru sorma teknikleri öğretilerek düsünmeyi ögretebilirsin. Bunlar zaten düşünme becerisinin temelidir.

Filozoflar soru veriyor, ben soru üretmeyi öğrenmekten bahsediyorum. İkisi aynı şey değil. ve o çocuk çöpleri görmeden de binlerce farklı soru sorabilir. Merakı filozof oluşturmaz, insanın kendisi oluşturur.

Bence burada hâlâ aynı noktadayız. Filozoflar hangi soruları sorduklarını gösteriyor ama ben insanların kendi sorularını üretebilmesini sağlayacak yöntemin öğretilmesinden bahsediyorum. Birinin sorduğu sorular üzerinden düşünmekle, kendi sorularını üretebilmek aynı şey değil.

Merak ve sorgulama zaten insanın doğasında var, filozoflar bunu başlatmıyor. Benim eleştirim şu; problemi fark ettikten sonra herkes kendi sorularını üretebilir. Filozoflar kendi sordukları soruları anlatmak yerine, insanların kendi sorularını üreteceği düşünme yöntemini daha çok ön plana çıkarmalıydı.

Bence burada ayrıldığımız nokta şu. Sen filozofun problemi göstermesini düşünmeyi öğretmek olarak görüyorsun, ben ise bu ikisini farklı görüyorum. Evet, filozof bana bardağı gösterebilir ama yarın başka bir odadaki "bardağı" yine bir başkasının göstermesine ihtiyaç duyuyorsam, düşünmeyi tam öğrenmiş olmam. Ben olsam "Bak burada bardak var." demezdim. Onun yerine "Bu odada daha önce hiç fark etmediğin beş şeyi bul.", "Neden bunları fark etmedin?", "Başka hangi şeyleri normal kabul ediyor olabilirsin?" gibi sorular sorardım. Böylece kişi sadece bu bardağı değil, hayatındaki diğer 'bardakları' da kendi başına görmeyi öğrenirdi. Bence düşünmeyi öğretmek, tek tek sorun göstermek değil; insanın sorunları kendisinin fark edebileceği bakış açısını kazandırmaktır.

Ben balığı vermezdim, balık tutmayı öğretirdim. Bir konuda ne düşüneceğini değil; bilgi nasıl sorgulanır, çelişki nasıl bulunur, kanıt nasıl değerlendirilir onu öğretirdim. Ondan sonrası zaten kişinin kendi fikri olur.
Mesela sana "adalet budur" demem. Aynı olayın iki farklı tarafını anlatırım. Sonra "Hangisi daha mantıklı, neden?" diye sorarım. Fikrini değiştirecek bir kanıt olup olmadığını sorgulatırım. Böylece benim değil, kendi sonucuna ulaşırsın.

Bence burada düşünmeyi öğretmekle düşünmeye başlatmayı birbirine karıştırıyorsun. Evet, bir insanın düşünmeye başlaması için bazen dışarıdan bir uyarana ihtiyacı olabilir. Bardak örneğinde olduğu gibi biri dikkatini çeker. Ama bu, ona düşünmeyi öğrettiğin anlamına gelmez. Sadece o an neyi düşüneceğini belirlemiş olursun.
Sen diyorsun ki "Neden sorusunu bilmeden neden demeyi öğrenemeyiz." Ben buna katılmıyorum. Çünkü "neden?" sadece bir kelime değil, bir alışkanlık. Bir insana bin kere "neden?" dedirtebilirsin ama o yine sadece senin gösterdiğin şeyleri sorgular. Gerçek düşünme, kimsenin işaret etmediği yerde soru üretebildiğinde başlar.
Yürümek örneğini de doğru bulmuyorum. Yürümek biyolojik bir beceridir; düşünmek ise zihinsel bir süreçtir. Bir çocuğun yürüyüşü aşağı yukarı aynıdır ama iki insanın düşünme biçimi aynı olmak zorunda değildir. O yüzden düşünmeyi yürümeye benzetmek bence doğru bir benzetme değil.
Bir de "Sen de soru veriyorsun." diyorsun. Evet, veriyorum. Ama benim verdiğim soru bir son durak değil, geçici bir basamak. Amaç, bir gün o sorulara da ihtiyaç duymaması. Filozofların çoğunda ise insanlar yıllar sonra bile aynı soruları tekrar ediyor. Benim eleştirdiğim nokta bu. Eğer insanlar hâlâ başkasının ürettiği sorularla düşünüyorsa, o zaman gerçekten bağımsız düşündüğünü söylemek zor.
Bence düşünmeyi öğretmek, insana hazır soru ezberletmek değildir. Öyle olsaydı en iyi düşünen insanlar en çok soru kalıbını ezberleyenler olurdu. Oysa tarihte gerçekten özgün insanlar, başkalarının hiç sormadığı soruları sorabilenlerdi. Benim kastettiğim tam olarak bu: Başkasının sorularıyla değil, kendi sorularını üretebilen bir zihin.

Bu mantıkla gidersek filozoflardan önce kimse düşünemiyordu dememiz gerekir. Oysa düşünmek insanın doğal bir yetisi. Filozoflar bunu icat etmedi; sadece kendi yöntemleriyle açıklamaya ve geliştirmeye çalıştılar. Ben de tam burada şunu soruyorum: Neden kendi sonuçlarını anlatmak yerine, herkesin kendi yöntemini geliştireceği bir sistem kurmadılar?

O yüzden yöntem daha önemli. Yöntem öğretilirse kişi manipülasyona daha az açık olur.

Madem yöntem yaşayarak öğreniliyor, o hâlde filozofların yaşam reçeteleri evrensel olamaz değilmi. sana hitap etmez, her yaşamın dinamikleri farklıdır. fakir bir insana "hocam erdem nedir" diye sorsan. geçinemiyoruz abi der. o yüzden en gerçekçisi Marx gibi geliyor.

evet filozofların fikirleri kendi dönemlerinin şartlarından doğuyor; toplum ve yaşam koşulları değiştikçe her düşünce bugüne birebir uymaz. Okumak fikir verir ama insan asıl kendi yaşadıklarıyla neyin gerçekçi olduğunu anlıyor. kesinlikle her toplumda iktidarların ön plana çıkardığı ne olursa olsun şükretmek gerektiği safsatasını sunan din adamları, filozoflar ve entellektüller vardır. bunu biliyorum.

😂 Şükretmeyi anlatanla yaşayan aynı kişi olmayınca böyle oluyor işte.

Din ile felsefe aynı şey değil. Din rehberlik iddiasındadır, felsefe ise sorgulama iddiasında.

"Felsefe öğretmeni olmamaları, düşünmeyi öğretmeye çalışmadıkları anlamına gelmez. Madem insanlara yol göstermeye çalışıyorlar, neden yöntemi değil de kendi sonuçlarını anlatıyorlar?

Eğer sadece kendi yollarında ilerliyorlarsa, neden düşüncelerini kitaplaştırıp insanlara sunuyorlar? Demek ki başkalarının da o fikirlerle ilgilenmesini bekliyorlar.

kendi fikirlerini empoze ederekmi?