Uzun bir cümle gibi akan şiir nasıl yazılır, örnek verebilir misiniz?

Suyun derisinde yansıyan ay ışığıyla başlar her şey, o eski köprü altında biriktirdiğim sessizlikler taşar birdenbire, akar gideriz birlikte geçmişin kıvrımlarında, çocukluğumun çamurlu ayak izleri, ilk öpücüğün titreyen dudakları, kaybolmuş şehirlerin tozu, hepsi birbirine karışır bu sonsuz akıntıda, ben seni ararken sen beni bulursun yaprakların fısıldadığı rüzgârda, dallar saçlarımıza dolanır, zaman erir bal gibi, tatlı ve yapışkan, nehir bizi taşırken biz nehri taşırız içimizde, dağlardan kopup gelen taşlar gibi yuvarlanırız, yuvarlanırken törpülenir köşelerimiz, yumuşarız, birleşiriz, denize ulaştığımızda artık tek bir damlayız, tuzlu ve özgür, gökyüzüne yükselen buhar oluruz, bulut oluruz, yeniden yağmur olup toprağa düşeriz, topraktan filizleniriz, filizden çiçek, çiçekten meyve, meyveden yeni bir çocuk, yeni bir aşk, yeni bir nehir, ve bu döngü hiç bitmez, çünkü biz suyun hafızasıyız, unutmayan, affetmeyen, her şeyi kucaklayan o büyük, o sonsuz akan cümleyiz.

Seni unuttum demiyorum çünkü bazı insanlar unutulmaz, sadece zaman onların sesini yavaşça uzaklaştırır ve bir gün adını duyduğunda canın eskisi kadar yanmaz, işte o zaman gerçekten iyileştiğini anlarsın.