Varolustan nefret edip var olan şeyleri yapmaya devam ediyorum?

Yapamıyorum işte bu düşünceden dolayı önceden yaptığım güzel seyleri yapamıyorum var olan her şey iğrenç gelmeye başladı birden gözüme her şeyin suçlusu hayat falan demeye başladım bu kafada nasıl sakın hayatıma donecem ki orta yol dayok var mı?

Ben suçlu isem hayat suçlu işte ben değilim benim bedenim de somut bı şey varlığa taktım yani, ben bı suçlu bulmak zorundayım hayatta kimseye zarar vermedim hep kendime verdim ama bu döngü beni bırakmıyor ki ileri gittim de bu nefrey hep dönüştü sorun bende desem bile nefret büyük. olunca uzay zaman her şeyden nefret ettim

Hayat akış biliyorum ama güzel şeylere güzel kafayla devam edemedim napayım büyük bı suçlama lazım kalkmaya çalıştım pozitiflik oluyo bu başka bı şey değil nefret kismim eksikmis demk ki ama bünyem nefreti okadar kaldirmiyo ki evreni sucluyorum öyle bı şey

Ama zihin bı suçlayacak bı şey arıyor. Sen mesela sınırını neyden çıkarıyorsun?

İnsanlar birbirinden çıkarmıyormu sinirini?

Benim aklıma hayat geldi hedef olarak işte

Sinirliyim ama olmuyor işte

Hayat bu mu yani herkes birbirinden çıkarıyor beni sarmiyo bilmiyom ya sadece hobilerimi yapmak istemistim

Yani hayattan nefret ederek mı yapayım sence nasıl olacak bilmiyorum işte bunu normalde mutlu mutlu yapardım hobilerimi nefret yüklendi birden insan varolustan nefret ederken nasıl devam eder orası bile celiski

Bı de varolustan nefret etmek bı tabir yani hayata bile gecmiyo nasıl uygulucam duygusal olarak mesela

Varolustan nefret etmek açıdan kaçınarak mi oluyor bende o yok işte düz nefret dusuncesel. bi şey var saplantı bu

Hayatta kalırken nefret edilir o bı yaşam biçimi de ben düşüncesine bile. katlanamiyorum. baksana yani nefret varken hobi yapamamktan bahsediyorum

Varolustan nefret ediyorum o zaman haaytta kalayım diyemiyorum ben işte bende olmuyo

Evet duygularımdan da nefret ediyorum zaten

Eevt inanmak zorundayım çünkü dünya toz pembe degilmis bana uyan hiçbir düşünce yok hiçbir yaşam biçimi yok ben anca oyleyken böyle olmaam. boyleyken böyle olamam diyodum şuanda hala öyle diyorum hatta belki en mantıklı düşüncem. budur varolustan nefret etmek
En mantıkli düşünceyle birlikte yok olasım falan geliyor intihar edesim geliyo

Çünkü nefret edersem varolustan , bana varoluşun sunacağı tüm çözümleri de reddetmiş oluyorum tüm. İyi kötü her şeyi ona aktarıyorum şu an biraz iyi yani ifade etmiş oldum da neye yararsa bilmiyom. Varolustan nefret ederken de normal. hobilerimi yapmak istiyorum işte tam bu noktada sıkıştım

Mecbur kullancam varım çünkü hala

İyi kaç sen de ben de yokum zaten

Nasıl yoksun ya varsın sen farklı misin djxnd

Hangisinden hobilerimden mı hayattan mi

Hayattan nefret etmeye sebebim olsa iyice delirirdim sanırım şu an bile böyleyim

Ben zaten hobilerimi güzelce yapıp hayatıma devam edemiyorum diye bu kafa beni birakmiyo diye kötüye kaydım kötü bı yol açıldı nefret o da ama o bile uzaya bak goruyosun evrene ama sacmabi şey hala yolsuzum yolum yok çünkü bunların ortası yok nasıl hayattan nefret edip hobilerimle devam edicem ki? Nefret etme sebebim olmasa dahi bu bı ihtiyac benim için sebebim olmasa etmem herhalde sormam bile soruhu

Aşkı mı anlatmak istedin? Yani aşık olan insanlar en sonunda sakin bir huzura kavuşuyor gibisinden mı? Benim kendimle savaşımı insanlar birbiri ile yaşıyor ve sonunda mutlu oluyor sanırım ben de hâlâ hayat Evren deyip duruyorum

Ben aşık da olsam suçlayacak bı şey lazım , o dingin huzura asla ulaşamayacagim sanırım buna elverişli bı toprak değilim hayatı suçlarken nasıl aşk ile huzura ereyim derdim hayatla

Ya olcez de ben yaşarken hayatı suçlamak istiyorum bu kötülük dehil ben belki aciz bı insanimdir napayım hayatı suçlamak istiyorum benimnaczidiyetim de bu yönde oluşmuş

Aklım suçla. diyor hayatı gönlüm falan yok benim artık gönül. ne desin bu konuya npaarsan yap ml der herhalde

Hayatı suçlamadan huzura eremicem ben çünkü çok direndim ki iyi insan olmaya? hzuur nerde

Yani bilemiyorum küçük dert bile olsa napayım.. yani dert sonuçta ya ben varlıktsn bile nefret ediyorum bu ne bu değişik bı şey normal insan derdi değil zaten küçük dert mibu garip dert hiçbir kategoriye giremiyorum. bile

Bilmiyorum neden

İnsan sabırsız diyedir. erdem bi yol sunmuyor ki ama hızlıca.

Ya şimdi ben varolustan nefret edince de çözülmüyor zaten hiçbir şey soyut bı şey çünkü ben de bilmiyorum napicam hobileeim. bana bakıyor ben başka alemdeyim

Bilmiyorum varlık neyi içine aliyosa iyi kötü nefret ediyorum

Resmen uzay zaman her şey dusmanim

Ben de bı şekilde zevk alacağım yontemimi bulmaya çalışıyorum da suçlayacak bı şey ariyo zihnim. oyle pek eglenebilen biri olmadım her şeyi ciddiye aldım son çıkış da böyle ama. o da çıkış gibi değil. ortasini bulamıyorum bı kere baksana. benim hazzım hobilerimdi ama bak en ufak sorunda zihnim suçlayacak bı şey arıyor ben de hazza bakıyorum zaten ama benim asıl sorduğum kısım suçlayacak kısımda nefret kısmına hakim olamıyorum ki

Açıkçası sadece hobilerim için yaşıyorum onları da bu düşünce yzuunden yapamıyorum

Diğer şeyleri çok takmiyom olcak olan oluyo bı gidip. bakim alışveriş falan

Olabilir belki varolis bana ağır gelmiştir insanlar aşık olup para biriktirip yaşıyor onlara basit olan bana ağır geldi

Benim anlıma doğru gelen bu benim de napayım

Hayat basit ama insna zihni boş kalamiyor ben bunu nefretle doldurdum ama o noktada hobilerimle nasıl devam edicem

Yani hayat= basit diyen de vardır bende hayat =varoluş=nefret oldu

Düşünmedim hiç hem de

Dusunmuyoorum yani

Yok dusunmedim

Evet ama kendi kafamdan çıkamıyorum ki başka felsefelere dönüp bkaayim

En son üniversitede kafamo toplamıştı felsefe bida toplmaz bence nefret boyutuna dönüştü çünkü oturup nasi kitap okiyim

Uzayı seviyorum napayım o da varolusn içinde

Ne bileyim kafamdan çıkamıyorum ki daha ben

İşte o saydıklarım da varoluşun icnde ben sadece hobilerimi yapmak istemistim