Yazılan her şiir yazarı biraz daha ölüme mi sürüklüyor. ?

Gecenin kadife perdesi inerken şehrin üzerine,
Aynalar sustu; çünkü hakikat çoktan yorulmuştu.
Bir gül bıraktım pencerenin önüne,
Dikenleri benden daha uzun yaşasın diye.

İnsan, dediler, umutla ayakta durur;
Oysa bazı ruhlar umudun ağırlığı altında ezilir.
Ben de bir zamanlar baharın adına şiirler yazdım,
Şimdi sonbahar, ismimi yapraklara fısıldıyor.

Ne ölüm bir zaferdir, ne yaşam bir mağlubiyet;
İkisi de aynı oyunun farklı maskeleridir.
Ve biz, alkış bekleyen kederli oyuncular,
Perde kapanırken en çok kendimize yabancılaşırız.

Bir yıldız düştü bu gece göğün siyah cebinden,
Kimse dilek tutmadı ardından.
Çünkü bazı kayıplar öyle sessiz olur ki,
Melekler bile yas tutmayı unutur.

Eğer yarın beni sorarlarsa,
Bir resmin solan rengi olduğumu söyleyin.
Ne tamamen kayboldum, ne de kaldım;
Sadece hüznün ince çerçevesine asıldım.

Ve bilin ki, en güzel trajedilerde bile
Bir damla merhamet saklıdır.
Çünkü kırılan her kalp,
Bir zamanlar çok derinden sevmiştir.

#KültürveSanat