Şair ne güzel söylemiş değil mi? Sizin de içinizdeki duyguları anlatan şiirler var mı?

Daha bende ne şiirler var ohoo

Geceye Dair

Bir rüzgâr geçti ömrümün kıyısından, sessizce,
Adını koyamadığım duygular bıraktı peşimce.
Ne bir veda tamamlandı ne de bir kavuşma oldu,
Bazı hikâyeler yarım kalınca daha derin doldu.

Ay, eski bir dost gibi baktı penceremden içeri,
Yıldızlar sustu, konuştu yalnızlığın şiirleri.
Gidenlerin ardından küsmeyi öğrenemedim,
Kırıldım belki bin kere, yine de kin edemedim.

Şimdi gece omzuma başını koymuş dinleniyor,
Kalbim uzak hatıraları sessizce yokluyor.
Anladım; insan en çok sevdiğinde eksiliyor,
Ama yine de sevmekten bir ömür vazgeçemiyor...

Kül ve Rüzgâr
Bir gün herkes gider, bunu en çok kalanlar bilir.
Sessizliğin de bir sesi vardır; geceleri duyulur.
Ben, ömrümü biraz yağmura, biraz hasrete verdim,
Ne zaman mutlu olsam içimde bir eksik büyüdü.
Rüzgâr, eski bir mektup gibi geçti sokaklardan,
Adını unutamadığım şehirler kaldı ardımda.
Bir çift göz, bir yarım gülüş, bir kapanmayan yara...
İnsan bazen bir anıya ömür boyu tutunur da
Bir ömrü değil, bir dakikayı unutamaz.
Şimdi ay, göğün en yalnız yerinde bekliyor.
Yıldızlar çoktan vazgeçmiş dilek taşımaktan.
Ben de öğrendim artık;
Bazı sevgiler kavuşmak için değil,
Kalbe biraz hüzün, biraz da şiir bırakmak için vardır.
Ve ölüm kadar kesin bir şey varsa bu hayatta,
O da şudur:
İnsan en çok,
Gitmeyenleri değil,
Kalıp da uzaklaşanları özler.

Sonbahara Kalan
Bazı insanlar vardır;
Hayatımıza girmek için değil, iz bırakmak için gelir.
Bir yağmur gibi geçerler içimizden,
Ama ıslaklığı yıllarca kurumaz.
Ben seni unutmaya değil, alışmaya çalıştım.
Çünkü bazı isimler hafızadan silinir,
Bazıları ise kalbin duvarlarına yazılır.
Ne kadar zaman geçerse geçsin
Bir köşede sessizce yaşamaya devam eder.
Gece olunca anlıyor insan;
Kalabalıklar yalnızlığı azaltmıyor.
Bir eksiklik varsa içinde,
Bin kişi konuşsa da bir kişinin suskunluğu kadar yer etmiyor.
Şimdi penceremde yorgun bir ay,
Masamda yarım kalmış düşler var.
Ne sana ulaşacak bir yol kaldı,
Ne de senden dönecek bir umut.
Ama yine de biliyorum;
Bazı hikâyeler mutlu sonla bitmez diye değersiz değildir.
Kimi insanlar bir ömür yanında kalır,
Kimi insanlar ise sadece birkaç satır sürer hayatta.
Ve nedense en güzel şiirler,
Hep yarım kalan cümlelerden doğar...

Neyse bana müsade daha gidip uyuyacağim 😴😴😴

Peyami Safa'nın psikolojik ve iç gözleme dayalı atmosferinden ilham alan, ama özgün bir metin:

> Gece yarısını çoktan geçmişti. Şehir, gündüz insanlardan gizlediği yüzünü yavaş yavaş ortaya çıkarıyordu. Sokaktan ara sıra geçen bir otomobilin sesi, sessizliği bozmak yerine onu daha da belirgin hâle getiriyordu. Pencerenin önünde duruyor, karanlığa bakıyordum. İnsan bazen dışarıyı seyrettiğini zanneder; oysa baktığı şey kendi içidir.

Yıllardır fark etmediğim bir yorgunluk vardı üzerimde. Bedenden çok ruha ait bir yorgunluk... Ne dinlenmekle geçiyor ne de uyumakla. Belki de insanın en ağır yükü, sırtında taşıdığı hatıralardır. Çünkü onları bir yere bırakmak mümkün değildir.

Düşündüm; hayat dediğimiz şey nedir? Birkaç sevincin arasına sıkışmış uzun bir bekleyiş mi, yoksa birkaç acının arasına serpiştirilmiş kısa teselliler mi? Cevabını bulamadım. Zaten insan bazı sorulara cevap aramaktan değil, onları kendine sormaktan hoşlanır.

Masanın üzerindeki saate baktım. Akrep ve yelkovan vazifelerini yapmaya devam ediyordu. Zaman ilerliyordu. Fakat bazı insanlar için zaman ilerlemezdi. Onlar bir anının içinde yaşar, yıllar geçse de oradan çıkamazlardı.

İşte o an anladım ki insanı yaşlandıran yıllar değil; vazgeçemediği şeylerdir. Çünkü yaş almak kolaydır, fakat geçmişi geride bırakmak herkesin harcı değildir. Ve bazı geceler vardır ki sabahı beklemezsiniz; sadece içinizdeki karanlığın biraz olsun hafiflemesini beklersiniz.

Şunu da bonus olarak bırakıyorum. İyi geceler 🙋‍♂️

Rica ederim. 🙂✨