Cengiz Aytmatov kitaplari neden okuru duygusal olarak bu kadar etkiliyor?

Bence seni ağlatan şey sadece hikâye değil. Cengiz Aytmatov'un kahramanları, kitap bittiğinde sayfalarda kalmıyor. Bir akşamüstü pencereden dışarı bakarken aklına düşüyorlar. Bir tren sesi duyduğunda, bozkır fotoğrafı gördüğünde ya da sebepsiz yere içinin burkulduğu bir anda yeniden yanına oturuyorlar. Çünkü Aytmatov, karakterlerini büyük kahramanlar gibi değil; eksikleriyle, özlemleriyle, sessiz acılarıyla anlatıyor. Onları okurken bir yabancıyı değil, yıllardır tanıyormuşsun gibi hissetmeye başlıyorsun. Sonra başlarına gelecek şeyi sezsen bile sayfayı çevirmekten vazgeçemiyorsun. Belki kurtulurlar diye değil; son anlarında onları yalnız bırakmamak için. Sanırım senin Aliman'ın öleceğini bile bile okumaya devam etmen de bundan. Bazı karakterler kurgu olmaktan çıkıyor. Ve bir yazarın en büyük marifeti, hiç yaşamamış birini özletebilmesi. Aytmatov bunu acı verecek kadar iyi yapıyor.

Bazı yazaların içinde kopan fırtınalar satırlarda can bulur. Onun yansıması da bizlerde gözyaşı olarak tezahür eder. Aytmatov’un dili de tam olarak böyle. Marlo Morgan, Christy Brown, Alexander Dumas gibi. Ya da Margaret Mitchell gibi yazarların içsel fırtınası okurlarda agresif bir hava yaratır; Oğuz Atay’ın duygusallığı okurun dünyasında bunalımdır.

Savaş başkalarının savaşıydı tek istedikleri mutluluk ve sevgi olan insanların hayallerini bir bir ellerinden aldılar. Ateş düştüğü yeri yakar küçük hanım