Şiirde anlamı kolayca anlaşılan ve topluma hitap eden şiirleri mi seversiniz yoksa soyut ve bireysel mi?

Şiirde beni asıl yakalayan şey, öyle ilk okuyuşta "şak" diye çözülen düz cümleler değil, o soyutluğun içinde kaybolup kendi anlamımı bulduğum o bireysel yolculuktur. Topluma hitap eden şiirlerin o gür sesi ve netliği bazen çok güçlü olabilir ama soyut şiirin o puslu havası, her okuduğunda sana bambaşka bir kapı açması bence çok daha etkileyici. Bir dizeyi okuyup "Acaba burada ne demek istedi?" diye düşünürken aslında kendi iç dünyandaki bir sızıya dokunman, o şiiri sadece şairin değil, biraz da senin yapman demektir. Karmaşık metaforlar ve o kapalı anlatım, şiiri sadece bir metin olmaktan çıkarıp insanın ruhuna fısıldayan gizemli bir fısıltıya dönüştürüyor; bu yüzden o bireysel derinlikte kaybolmak her zaman daha cazip geliyor.