İyi geceler diliyorum herkese, sizce aşkta matematik nasıl ilerler ya da nasıl ilerlemeli?

İnsan, hayatı boyunca topladıkça çoğalacağını, eksildikçe azalacağını sanır. Ben de uzun süre böyle bildim; matematiğin değişmez kurallarına sığındım. Oysa sen hayatıma girdiğinden beri, bildiğim tüm denklemler birer birer bozulmaya başladı.
Eskiden yokluğunun sadece bir boşluk yaratacağını düşünürdüm. Hayatın devam edeceğini, güneşin yine aynı yerden doğacağını varsayardım. Yanılmışım. Sensiz geçen o dar zaman aralıklarında aynaya baktığımda gördüğüm suret, bana ait olmaktan çıkıyor. Sen olmayınca ben eksilmiyorum; doğrudan hükümsüz kalıyorum. Varlığımın anlamı, senin varlığının sınırlarında şekilleniyor çünkü.
Sonra bir an geliyor, her şey değişiyor. Yan yana geldiğimizde, omuz omuza durduğumuzda; evrenin tüm kuralları o anda bizimle birlikte yeniden yazılıyor. “Ben” diye başlayan cümlelerin ağırlığı dağılıyor, yerini çok daha güçlü bir şeye bırakıyor. İki ayrı hayat, iki ayrı ruh gibi görünsek de, aslında tek bir nefeste birleşip aynı gökyüzünün altında var oluyoruz.
Sen varken ben artık tek başıma bir anlam taşımıyorum; senin içinde eriyen, seninle çoğalan ve sende tamamlanan bir parçaya dönüşüyorum.
Matematik belki başkaları için yalnızca hesapların dilidir, ama bizim hikâyemizde sayılar sadece birer bahanedir. Gerçeğimiz, birbirimizde yok olup yine birbirimizde yeniden var olmanın o sonsuz döngüsünde saklıdır. Alıntı

Ben değil sen değil biz olmaktır aşk 🪉🪉🪉