Gece mi insanı hüzünlendirir yoksa insan mı geceyi bekleyip hüzünlenir?

Gece insanı hüzünlendiren bir zaman dilimi olmaktan ziyade insanın içindeki duygularla yüzleşmesine alan tanıyan bir yan barındırır içinde. Günün koşturmacasında bastırılan düşünceler, kalabalıklar içinde görmezden gelinen ve göz ardı edilen hisler gecenin sessizliğinde ses yaratarak gün yüzüne çıkar hâle gelir. Bu yüzden hüzün geceden doğuyormuş gibi hissedilir; oysa gece yalnızca insanın içinde zaten var olan duyguları görünür kılar, serbest bırakır, hissedilmesine o duyguların yaşanıp sahiplenilmesi ne olanak tanır. Belki de insan farkında olmadan geceyi bekler çünkü gecenin karanlığı yargılamaz sessizliğiyle dinler. Kimse görmezken üzülmek daha rahat gelir insana. Sanki karanlık hislerini yaşamana izin veriyormuş , alan tanıyormuş gibi.

Gece insanı hüzünlendirir. Bütün kaçtıkları, sustukları karanlıktan fısıldar adeta insana. beni daha ne kadar erteleyeceksin dercesine kendini hatırlatır.