Bazen en güzel hikayede olsan bile, okumayı sevmeyen birinin kütüphanesinde neden tozlanırsın?

Murat Menteşin Dehşet Bey'inde Abide hanım dehşet beyin evine ilk girdiğinde evdeki kitaplar dikkatini çeker, ne kadar çok kitabın var der. Sonra birkaç rafa bakar ve kitapların düzensiz yerleştirildiğini görür. Evet çok kitabın var ama çok düzensizler bunların düzenlenmesi gerekiyor deyince Dehşet Abideye döner ve hayır hepsi çok düzenli der. Abide tekrar dolaplara göz gezdirir düzenlilik konusunda tereddüt ederek bir kitaba gözü ilişir. madem düzenli söyle bakalım atilla ilhanın şu kitabı nerede der. dehşet şu dolabın üçüncü rafı sağdan 7. kitabı der. Abide inanamaz dehşeti sınamak için beş altı yetmez yedi sekiz kitabı daha sorar. Dehşet her defasında Abideyi hayrete düşürür. Yetmez dokuz on kitaba kadar sınar Dehşeti. Dehşet öyle cevaplar verirki 1000 lerce kitap arasından her defasında nokta atışıyla kitabın yerini hikayesini özetini anlatır Abideye. Abide o an aşık olur Dehşete ve sevişmeye başlarlar :D

Çünkü mesele her zaman ne kadar güzel olduğun değil, karşındaki insanın neyi görebildiği oluyor. Bazı insanlar kıymet bilmiyor, derinlik sevmiyor, emek verilmiş duyguyu taşıyamıyor. Sen ne kadar özel olursan ol, yanlış elde değer göremiyorsun. Bazen en çok da bu yoruyor insanı; eksik olduğundan değil, yanlış yerde kaldığından.

Sen sen ol koleksiyoncunun kütüphanesinde kitap olma. Okunmaz sadece tutsak olursun