En son ne zaman kendi düşüncelerinin sesini gerçekten dinleyip kendinle baş başa kaldın?

İnsan en son kendisiyle baş başa kaldığında,

zamanın bütün bağları çözülür,

dış dünyanın sesleri susar,

ve geriye yalnızca kendi varlığının çıplak hakikati kalır.

Her an, iç dünyasına dönüp “ben kimim?” diye soran,

aslında bu son yüzleşmenin küçük bir provasını yapar.

Yalnızlık, bir boşluk değil;

kendini aşmanın, daha geniş bir bütünlüğe adım atmanın eşiğidir.

Ölümle yüzleştiğinde,

ya da sessizlikte kendi iç sesini duyduğunda,

insan yalnızlığın ötesine geçer:

parçalanmış benlikten bütünleşmiş varlığa,

eksiklikten tamamlanmaya…

Ve o anda, yalnızlık artık yalnızlık değildir;

bir kapı olur,

daha büyük bir varlık

algısına açılan.

ben’den biz’e, biz’den her şeye geçişin metafizik yoludur.