Gece gece karaladım saçma bir şiiri mi sizin ile paylaşıyorum yorum yapın bakayım nasıl olmuş?

Bir yol var önümde, diken mi diken,
ayaklarım yaralı, ellerimde taze bir iz.
Her adımda açılan bir yara daha,
her nefeste biraz daha eksilen biz.
Kalp konuşuyor, ama duyan yok sesini,
duygusuz bir gölge gibi vuruyor göğsüme.
Aklım yorulmadan soruyor sorusunu,
cevap yok — sadece yankı düşüyor üstüme.
Bu beden bir ev değil artık,
duvarları dar, tavanı ağır.
Ruhum sıkışmış bir odada,
penceresiz, nefessiz, sağır.
Kaçmak istiyorum — ama nereye?
Kendimden mi, yükümden mi?
Bu ağırlık dursun istiyorum,
bir an olsun sussun içimdeki cümle.
Yorgunum…
kelimeler bile taş oluyor dilimde.
Gücüm tükendi diyorum,
ama sonra bir söz beliriyor:
“Sen…”
Bir hayalin hatırına,
verdiğin sözün gölgesinde.
Bu yol zordu, biliyordun,
yalnızlık bir imtihandı belki de.
Karanlık varsa, aydınlık da vardır.
Uyku varsa, uyanış da.
Bitmedi hikâye,
bitmedi yürüyüş.
Bu yolun sonu —
ya yeniden var olmak,
ya da kendini bulmaktır.
Ve belki de en büyük keşif:
ne kimse olmak,
ne hiç kimse.
Sadece…
kendin olmak.

#KültürveSanat