Geceye bir şiir?

Yağmur yağıyor Ömür hanım... gökten değil, yüreğimin boşluğundan ömrümün ıssız toprağına... Ve ben sonsuz bir düzlükte bir küçücük, bir silik nokta gibi eriyip gidiyorum. Seslensem kim duyar sesimi yalnızlıklar katından? gidiyorum. Seslensem kim duyar sesimi yalnızlıklar katından?

Vazgeçtim bu dünyadan tek ölüm paklar beni,
Değmez bu yangın yeri, avuç açmaya değmez.
Değil mi ki çiğnenmiş inancın en seçkini,
Değil mi ki yoksullar mutluluktan habersiz,
Değil mi ki ayaklar altında insan onuru,
O kız oğlan kız erdem dağlara kaldırılmış,
Ezilmiş, hor görülmüş el emeği, göz nuru,
Ödlekler geçmiş başa, derken mertlik bozulmuş,
Değil mi ki korkudan dili bağlı sanatın,
Değil mi ki çılgınlık sahip çıkmış düzene,
Doğruya doğru derken eğriye çıkmış adın,
Değil mi ki kötüler kadı olmuş Yemen’ e,
Vazgeçtim bu dünyadan, dünyamdan geçtim ama,
Seni yalnız komak var, o koyuyor adama.

Kentin baskısı kaldı bize
ve ışıkları trafiğin ya da kazası.


oysa biz hep bir düş kazasında
yitirdik arkadaşlarımızı.


karşıdan karşıya geçerken
eli bırakılan çocuklardık.

o insan kalabalığındaki,
son gülümsemesiydi annemizin.


sonra, hangi tarafa geçsek karşıda kaldık!


Zafer Ekin Karabay