Sabah Sabah gelen bir ilham ile size küçük bir şey paylaşmak istedim?

Günlerden bir gün, yine bu sabah gibi uyandım.
Senden ayrıldığım gecenin sabahı ve ondan sonraki bütün yarınlar…
İşte o günün sabahı başladı her şey. İçimdeki boşluk hissi ve seninle yaşayamadığım günler; yıllar geçse de aklıma geldikçe önce sinirleniyorum, sonra o boşluğun içindeki araf hâline teslim oluyorum. Kendi kendime “neden?” diye soruyorum; sadece neden diyorum. Mutlu olmak varken, ayrılığın verdiği bu üzüntüyü, içime işleyen ve her geçen gün büyüyen bu boşluğu neden büyütmek zorunda kaldığımızı gerçekten anlayamıyorum. Yıl kaç olursa olsun, günlerden hangi gün olursa olsun, galiba ben bu hissi ya seni ya da kendimi kaybettikten sonra unutacağım. Zira sen şu an yoksun diye seni sevmekten vazgeçmedim ki. Geçecek gibi de durmuyor zaten…Neyse; bir sigara ve bir bardak soğumuş kahveyle biraz olsun kendimi avutabiliyorum, en azından. Meryem Ana gibi saf ve temiz olan sevgim hep senin olacak. Ve belki de İsa kadar ölümsüz. Kavuşmak aşkın bir parçasıysa, bize de ayrılık düştü demek ki.
Bize aşkın en kötü yüzü düşmüş, sevgilim… şu şiir ile veda etmek istiyorum.

Bu sabah da eksik uyandım, adın kadar sessiz
Penceremde gece kalmış, içimde senin izlerin
Bir neden dolaşıyor dilimde, cevap vermeyen
Araf kokar sigaram, soğuk kahve kadar yalnızım

Sevmek senden vazgeçmek değildi, olmadı hiç
Zaman geçer dediler, zaman senden yana değil
Kavuşmak bize yasaklanmış bir ihtimaldi belki
Aşk bize ayrılığı öğretti, en ağır dersinden

Bir gün geçersem içinden, hatırla beni yorgun
Adımı anma sakın, içinden bile sessizce
Ben senden kalan acıyı cebimde taşırım
Giderken ardımda yalnız bir sabah bırakırım

Lütfen saygı içerinde yorumlarınızı belirtin...

#KültürveSanat