İnsan neleri sonradan öğrenebilir?

İnsan her şeyi sonradan öğrenmiyor mu zaten?

Yürümeyi, yaşamayı bile sonradan öğrenen bir varlık.

Bir insan, bir insana ancak o kişi isterse bir şeyler öğretebilir.

Öğrenmek istemeyene en iyi hoca bile hiçbir şey öğretemez.

Hayat çok iyi bir hocadır; çoğu şeyi düşüre düşüre öğretir. Ama bazı insanlar vardır ki bin kere düşse de öğrenmez.

“Bir musibet bin nasihatten iyidir” demişler; bin musibetten bir şey öğrenmeyene bin nasihat edilse neye yarar ki?

Öğrenmek için iyi bir hoca kadar, istemek de gerekir.

Yürüyüş, hayat yolculuğunun bir metaforudur. Hatıralar, bu yolculukta karşılaşılan engellerden, güzelliklerden ve yalnızlık anlarından çıkarılan derslerdir. Her adım (her tecrübe) zihnimize yeni bir bilgi veya duygu kaydeder. Bir yürüyüşün hatıraları sadece güzergahı değil, o anda hissedilen huzuru, yorgunluğu, hayranlığı da içerir. Bu hatıralar, o anki içsel durumumuzun ve dış dünya ile kurduğumuz ilişkinin kaydıdır. Hatıralar, neyi "görmeyi" seçtiğimizin kanıtıdır. Aynı yoldan yürüyen iki kişiden biri taşları, diğeri çiçekleri hatırlayabilir. Hatıra, öğrenilmiş algımızın bir sonucudur..

İnsan bence en çok sonradan bakmayı öğreniyor… Kendine, hayata, karşısındakine. Yazmayı da, görmeyi de bir başkası tamamen öğretemez belki ama bir insan sana yolu gösterebilir. Asıl öğrenme ise senin içinden gelir. Bazen bir söz, bazen bir dokunuş, bazen de bir yürüyüşün sessizliği öğretir insana… Ne gördüğünü, ne hissettiğini ve neyi artık bırakman gerektiğini