Şiirler bide türküler nasıl?

VEFA

Bir gönül ister ki unutulmasın,
Bir söz yeter bazen, yarım kalmasın.
Vefa dediğin azizim, büyük bir sırdır,
Ne seven unutur, ne de hatır kırdır.

Giden gider de, kalan yürekte durur,
Vefasızlık solar, vefa hep yeşerir.
Bir dost omzunda dünya hafif olur,
Vefa varsa, insan insanı yaşatır.

DERT MİDİR, LÜTUF?

Dert midir, lütuf mudur bilmem azizim,
Bazen bir söz yakar, bazen bir içim.
Yolunda diken varsa kaderindir derler,
Ama her yara, insanı yeniden doğurur meğer.

Gözyaşı düşer toprağa sessiz bir sır gibi,
Her acı büyütür insanı, ağır bir yük gibi.
Belki derttir sana göre, bana göre sınav,
Kim bilir; belki de saklı bir lütuf her bir dav.

Kırılır kalbin, ama öğrenirsin değeri,
Bir omuzun, bir bakışın, bir dostun haberi.
Dert midir, lütuf mudur? Cevabı gönülde saklı,—
Kimi zaman ateş, kimi zaman suyla aklı.

SIRF

Sırf gönlüm daraldı diye çıktım yollara,
Sırf içimdeki suskunluk konuşsun diye.
Sırf bir nefes aradım kendime benzeyen,
Sırf bir söz duyayım, “iyi ki varsın” diye.

Sırf hatırım kaldı bir köşede eski günlerden,
Sırf bir tebessüm aradım kırılmış yüzlerden.
Sırf dünya dönüyor diye değil azizim,
Sırf içimde bir şey hâlâ “yaşayacaksın” derden.

Sırf insan olmanın yükü ağır da ondan,
Sırf yüreğim yorulmuş, susmuş, usanmış.
Sırf umut tükenmesin diye gecelerce,
Sırf bir ışık aradım, belki sen sanmış.

AŞK

Aşk, bir bakışın içine saklanmış sırdır,
Bir kelime yetmez, kalp anlatır.
Gülüşünde bahar açar azizim,
Susuşunda bile bir davet vardır.

Aşk, bazen ateş olur yakar içini,
Bazen bir damla su gibi serinletir tenini.
Kavuşmak kader değil belki her gönüle,
Ama sevmek… işte o insanı tamamlar gizlice.

Ne zaman adını ansam, içim ürperir,
Bir anlık sessizlik bile seni hatırlatır.
Aşk, dile düşmez; gönülden gönüle akar,
Ve insan, en çok severken var olur, anlar