Kalbinizi en çok ne yorar?

Kalbimi en çok yoran şey, herkese iyi davranmaya çalışırken bazen kendimi unutuyor olmam. Bir şeyleri içime atmak, söyleyemediğim cümleler ve değer verdiğim insanların umursamazlığı… Aslında kalbi en çok yoran şey kırılmak değil; hak etmediğim halde güçlü durmaya çalışmak...

Enkâzın, yıkıntıların, can kırıklarının arasında dolanıyorum. Eserine bakıyorum, inceliyorum uzun uzun. Bir bomba patlamış sanki ve dağıtmış, parçalamış ne kadar canlı hücre varsa. "Nasıl bu kadar tahribat yaratabilir ki buncacık acı?" diye düşünüyorum. Gerçi 'buncacık' dediğime de bakma, kolay mı dayanması? Dolu dolu geçen koskoca, devâsa, 'anlatılmaz yaşanır' zamanlar! Kolay değil hakikaten. Enkâzı kaldıracak, kırıkları aldıracak, yaraları onaracak ve yenisini inşâ edecek biri ya da bir şey lâzım. Çünkü ben yapamam. Ama aynı zamanda da sadece ben yapabilirim. Gözüme minik bir kırlent takılıyor dışarıya bakarken. Hayret, sapasağlam duruyor. Krem rengi minnoş bir inekcik bu. Kahverengi benekleri var. Tatlış bir inek surat ve sarkık kulaklar. Kumaştan da hiç anlamam ama pamukluyla yünlü karışımı mı ne? Aman, neyse ne! Giden, parçalanan, yok olan her bir şeyin ardından gülümseyerek bana bakıyor sanki; "Hayattayım, ne olur beni burada bırakma. Acı bana. Al da yanına, yârenlik edeyim sana." der gibi bakıyor mahzun mahzun. Oysa ben geride hiçbir şey kalmadığını sanıyordum. "Sana acırsam ve bırakmazsam, seni görüp her günü kendime acıyarak geçiririm yoksa." diyor ve basıyorum tekmeyi. Canı da çok acımıştır ama benim acıyan canım ne olacak? Daha sonra fırlattığım yerden gider alır, atarım çöpe. Şimdilik gözüme görünmesin de. İçerime dönüyorum bakmaya. Çok zor olacak toplanması, çok. Yarım ekmek arası yediğim bol malzemeli sandviç. Gözüme fer gelsin ki, daha iyi görebileyim içeriyi de dışarıyı da. Tabii canım. Bir yangın yeri içerisi. İs'ten kapkara olmuş zihnimin duvarları. Al'al, mor'u mor yanaklarım, şişmiş göz kapaklarım, dermansız bacaklarım, gelse mi gitse mi kararsızlığında ayaklarım, ölü balıktan hallice bakışlarım ile dalıp gidiyorum içerime. Hatıralar da dal istiyor kuşlar gibi konacak ama kırılmış dallarım, kalmamış sağlam bir yerim tutunacak. Yanımda yöremde birileri olaydı keşke bana lâyıkıyla acıyacak? Ne güzel bir acınası haldeyim kimbilir? 🤷🏻‍♀️