Siz hangi istemediğiniz anınızı eskiciye vermek isterdiniz?

Sanırım çoğu insan gibi ben de kırgınlıkların ağır bastığı bir anımı verirdim. İnsan bazen kelimelerle yaralanıyor ya da yanlış anlaşılmanın soğuk sessizliğinde kayboluyor, işte o tür bir anı olurdu muhtemelen. Eskiciye verip yerine biraz huzur, biraz da anlayış almak isterdim. Çünkü bazı anılar silinmiyor, sadece köşede sessizce bekliyor. Ama keşke bir eskici olsa da kalbimizde biriken, taş gibi ağırlaşan o gereksiz yükleri alsa, yerine biraz hafiflik, biraz tebessüm bıraksa ne güzel olurdu.

Keşke bazı anılar da eski eşyalar gibi poşete konulup kapının önüne bırakılabilseydi. Ben en çok kalbimin kırıldığı ama susmak zorunda kaldığım o anı vermek isterdim. Ne bağırabildim, ne gidebildim; içimde kaldı. Zaman geçti ama o sessizlik hâlâ bazen yankılanıyor içimde. İnsan unutmuyor bazı şeyleri, sadece taşımayı öğreniyor. Ama bazı anılar, hâlâ fazla ağır geliyor.

Hiç bir anımı geri vermek istemem.. Hepsi benim çünkü iyisi ve kötüsüyle.. Onların toplamı şu an bunları yazan adam.. Ve bu halimi seviyorum.. Herkesi ve herşeyi affettim.. Sindirdim.. Barıştım.. Keşkem yok.. Olması gereken her şey olmuş.. Muhtemel aynı hayatı baştan yaşasan aynı şeyleri yaşardım.. Aynı hataları.. Çünkü bu benim.. Ve olduğum kişiye sahip çıkıyorum :))