Din felsefesinde en saçma bulduğunuz görüş hangisi?

Aslında “saçma” demek biraz sert olur ama bana en zayıf gelen görüşlerden biri “ateist varoluşçuluğun” din felsefesi içindeki bazı uç yorumlarıdır. Özellikle “Tanrı yoksa her şey mubahtır” fikrini savunan versiyonları, insanın ahlaki sorumluluğunu yalnızca ilahi bir otoriteye bağlayarak, bireyin vicdanını tamamen devre dışı bırakıyor gibi geliyor. Bu bakış açısı özgürlük ve anlam arayışını savunurken bir yandan da insanın varoluşsal ağırlığını, yani kendi içinde taşıdığı etik bilinci hafife alıyor. Tanrı’ya inanmamak, değerlerin yok olduğu anlamına gelmemeli. Bu yüzden bu görüş bana biraz yüzeysel geliyor; çünkü insanın anlam arayışı yalnızca “inanç” üzerinden değil, “varlık bilinci” üzerinden de şekilleniyor.

Benim de satanizm dahil teizm. Bir insan nasıl her şeyin tanrı tarafından yaratıldığını düşünse dahi 100.000+ Tanrıdan onun inandığı tanrının yarattığını düşünür ki? Diğerlerini nasıl eler? Onca seçenek arasından doğruyu nasıl buldum sanır?