Bir kitap yazsaydınız türü ne olurdu?

bir seri katilin hikayesi hata buraya kadar yazdim devamini yazmam lazim

“Gölgenin Çığlığı”

Devran, 1989’un soğuk bir kış gecesinde dünyaya geldi. Ailesi sıradan görünüyordu ama evin içinde sıradanlıktan eser yoktu. Babası alkolik, öfke nöbetleriyle evi inletirdi. Annesi ise yıllardır süren şiddetin içinde ruhunu çoktan kaybetmiş, gözleri boş bakan bir kadına dönüşmüştü. Devran daha 7 yaşındayken, babasının annesini boğmaya çalıştığını gördü. O an, çığlıkların işe yaramadığını öğrendi. Kadının gözlerinden taşan korku ve sessizlik, küçük Devran’nın zihnine kazındı. O gün kendi kendine şu sözü verdi.“Korku, çığlıkta değil… sessizliktedir.”
Okulda içine kapanık bir çocuktu. Arkadaşları yoktu ama öğretmenleri onun zeki olduğunu fark ediyordu. Defterlerinin kenarına sürekli gölgeler, yüzleri olmayan insanlar çiziyordu. Çizgiler giderek daha karanlık, daha kanlı hale gelmeye başladı.

Devran 16 yaşına geldiğinde artık evde dayanacak hali kalmamıştı. Babasını bir gece uyurken izledi. Saatlerce yatağın başında dikildi. İçinde yükselen o karanlık sesler ona fısıldıyordu. “Onu sustur. Sonsuza dek sessiz olsun.”
Ama cesaret edemedi. Bunun yerine, mahallede yaşayan hasta ve yalnız bir kediyi elleriyle öldürdü. Çığlık atmadı kedi, sadece gözleriyle bağırdı. Devran o an içini kaplayan hazza şaşırdı. İlk kez, güç onda olduğunu hissetti.

Yıllar geçti. Devran dışarıdan bakıldığında düzgün, sıradan biriydi. Üniversiteyi bitirmiş, küçük bir şehirde işe başlamıştı. Ama kafasının içindeki fısıltılar susmuyordu. Herkesin içinde güler yüzlü, sakin bir adamdı. Ama gece yalnız kaldığında gölgelerle konuşuyordu. İlk kurbanını seçtiğinde 24 yaşındaydı. Kadını haftalarca takip etti. Ne zaman işe gittiğini, hangi marketten alışveriş yaptığını, hangi sokaktan yürüdüğünü ezberledi. Bir gece, ay ışığının aydınlattığı boş bir sokakta ortaya çıktı. Kadın arkasını döndüğünde Devran yüzünde sakin bir gülümsemeyle fısıldadı “Ben senin gölgende yaşıyorum.”
Ondan sonra her şey bir ritüele dönüştü. Bıçak onun fırçasıydı, kurbanları ise tuvali. Kendine bir lakap taktı “Cerrah”. Çünkü öldürmekten çok, “sessizlik sanatı” yaptığını düşünüyordu.

Kısa sürede şehirde dedikodular dolaşmaya başladı. İnsanlar geceleri sokağa çıkmaz oldu. Polisler kurbanların vücutlarında neredeyse hiç iz bırakmayan, ama gözlerinde tarifsiz bir dehşet donduran bu adamı bulamıyordu. Devran ise haberleri izlerken kahvesini yudumluyor, kendisine “takipte olan polislerin” hamlelerini önceden tahmin ediyordu. Onlar ne kadar yaklaştığını sansa da, aslında o onları yönlendiriyordu.

Bir noktadan sonra öldürmek yetmemeye başladı. Polislerle oyun oynamaya karar verdi. Cinayet mahalline küçük ipuçları bırakıyordu; kurbanın cebine gizlenmiş bir satranç taşı, duvara çizilmiş yarım kalmış bir sembol. Polisler her ipucunu çözmeye çalıştıkça, Devran’nın zekasına hayran oluyor; ama yaklaştıklarını sandıkça aslında daha da uzaklaşıyorlardı.


Devamini daha düsünüyorum hikayenin