Ne garip Ateistleşen ırkçılığa, bencilliğe, kibre meyilli oluyor neden?

Bence siz kullandığınız gözlükleri çıkarın. Gerçek dünyanın ne olduğunu anlamanıza yardımcı olur. Manasız değildir çünkü savaşlar verilerek elde edilmiş topraklar var bunların da korunması gerekmektedir.

Milliyetçiliği ya da toplumsal dayanışmayı savunmak, mutlaka bir tanrı inancına bağlanmak zorunda değildir. Aksine, insanlık tarihindeki en büyük toplumsal ilerlemeler çoğu zaman din dışı, hatta seküler ve hümanist yaklaşımlarla mümkün olmuştur. Irkçılık nasıl toplumları çöküşe götürüyorsa, bazı dinsel dogmalar da yüzyıllarca insanları baskılamış, özgürlüklerini sınırlamış, kadınları, farklı inançları ve eşitliği yok saymıştır.

Ateizm kaos veya çıkarcılıkla özdeşleştirilemez. Ateist bireyler de ahlaklı, vicdanlı, yardımsever olabilir; hatta bunu herhangi bir ödül ya da ceza beklentisi olmadan, sırf insani sorumlulukla yaparlar. Bu, ahlaki bir olgunluk göstergesidir.

Tanrı inancı olmadan da insan, evrensel değerler geliştirebilir: adalet, özgürlük, eşitlik gibi. Bu değerler tüm insanlığın ortak ürünüdür, belirli bir inanç sisteminin tekelinde değildir. Depresyon ya da intihar gibi konular da yalnızca inançsızlıktan değil; toplumsal baskı, ekonomik zorluk, yalnızlık gibi birçok etkenden kaynaklanabilir.

Özetle, huzurlu ve dengeli bir toplum için mutlaka bir tanrı inancı şart değildir. Önemli olan; empati, düşünce özgürlüğü, adalet ve karşılıklı saygıdır. Bunlar, inançtan bağımsız olarak da savunulabilir ve yaşatılabilir.

Son olarak ırkçılığın kötü olduğunu söylemeniz, inanmayan insanlarla ilgili yaptiğinız ön yargı, ırkçılığın dincilik ve ayrım ile pratikte aynı versiyonu olmuyor mu? Kendinizle çelişiyorsunuz ama anlam ararken anlamsızlık içinde boğuluyorsunuz. Daha fazla araştırma yapmanız gerekiyor

Tarihe bakıldığında, dinlerin barış kadar savaşa da sebep olduğu görülür. Haçlı Seferleri, Engizisyon Mahkemeleri, mezhep savaşları, modern terör örgütleri… Tümü din adına yapılmıştır. Din, iyilik öğretisi barındırsa da, insanlar tarafından kullanıldığında baskı, şiddet ve tahakküm aracına dönüşebilmiştir.
Ateizm ise değerlerden yoksunluk değil, değerlerin sorgulanarak inşa edilmesidir. Ahlak yalnızca tanrısal buyruklarla değil, toplumsal uzlaşmayla, empatiyle, vicdanla da gelişebilir. Bir ateist, iyiliği ödül için değil, kendisini insan olarak sorumlu hissettiği için yapar. Bu, çıkar gözetmeden yapılan bir iyiliktir belki de en saf haliyle.
"Soyut değerlerin ateizmde yeri yok" demek yanıltıcıdır. Sevgi, özgürlük, eşitlik, adalet gibi kavramlar ateist bireyler için de anlamlıdır. Çünkü bu değerler sadece dinle anlam kazanmaz; insanın düşünsel ve duygusal gelişimiyle de içselleşir.
Milyon dolarlık bir adamın parasını çalmamak sadece din korkusuyla mı mümkün? Hayır. Vicdanı olan, empati kurabilen, dürüst bir ateist de aynı şekilde çalmaz. Çünkü kötülüğün bedelini sonsuzlukta değil, insanlık onurunda ve toplumsal güven kaybında görür.
Gerçek erdem, gözetleyen bir güç olduğu için değil; gözetleyen hiç kimse yokken de iyi kalabilmektir. Ve bunu sadece dindarlar değil, ateistler de başarabilir.

Yaptığınız tüm merhamet duygusu hatta empatiyi bile bir korkuya dayanarak bunu iyilik kılıfıyla örtmek o insanı iyi yapmaz. Cennette huri ile ödüllendirilme zihniyeti sapık ve ahmakçadır. Bu amaçla da yapılmaz. Sırf tanrı var olduğu için iyilik yapmak insanların sahte benlik kazanmasına, bozuk kişilik geliştirmesine, toplumda maske takmasına sebep olabilir.
Ayrıca tarih, din adına işlenen vahşetlerle doludur. Din, motivasyonunu “iyilikten” alsaydı, engizisyonlar, cadı avları, cihatlar, taşlamalar, sapkınlık suçlamaları nasıl açıklanacaktı? Din, çoğu zaman barıştan çok, itaat ve güç uğruna kullanılmıştır. Bu inkâr edilemez bir gerçek.
İyiliği sadece tanrıya bağladığınızda, inanmayanları doğrudan "kötü" ilan etmiş olursunuz. Bu sadece mantıksız değil, tehlikeli bir düşüncedir. Toplumu böler, ayrımcılığı körükler.
Sonuç net: Tanrı olmadan da iyi olunur. Hatta çoğu zaman, bir otoriteye boyun eğmek yerine, kendi aklıyla ve iradesiyle iyi olan insan çok daha erdemlidir. İyiliğin anlamı tanrıdan değil, insanın vicdanından gelir. Ve o vicdan, dindar olup olmamakla değil, insan olmakla ilgilidir.

Tanrıya inanmadan da ahlaki bir yaşam sürmek mümkündür ve bunu yapan milyonlarca insan vardır. Eğer iyilik yalnızca tanrıya inananların tekelinde olsaydı, dindarların tamamı kusursuz, merhametli ve adil olurdu. Ancak gerçeklik öyle değil. Cinayet işleyen, yalan söyleyen, çocuklara zarar veren birçok insan da kendini dindar sayıyor. Bu, inancın otomatik olarak iyilik üretmediğinin en açık kanıtıdır.
Dahası, iyilik “karşılığında bir şey almak” fikriyle yapılıyorsa bu, içten gelen bir iyilik değil, hesaplı bir yatırımdır. "İyilik yaparsam Tanrı da bana iyilik yapar" mantığı, etik değil çıkar temelli bir davranıştır. Bu durumda dindarın yaptığı iyilik, ateistin yaptığı karşılıksız iyilikten daha mı değerli olur? Elbette hayır. Gerçek erdem, gözetim olmadan da doğru olanı yapabilmektir.
Ateistler, "ahlakın kaynağı nedir?" sorusunu sormaktan korkmazlar. Aksine bu sorgulama, daha sağlam ve bilinçli bir etik anlayış inşa eder. Sırf sorguluyorlar diye vicdansız oldukları iddia edilemez. Bilimsel ve felsefi olarak da birçok ahlak sistemi –örneğin seküler hümanizm– tanrıya dayanmadan tutarlı ve uygulanabilir etik ilkeler ortaya koymuştur.

"Materyalist bakış açısı soyut değerlerle savaşır" demek, bilimsel düşünceye büyük bir haksızlıktır. Fiziksel gerçekliğe odaklanmak, insanın duygu dünyasını inkâr etmek değildir. Aksine, ateizm bu soyut değerleri dış otoritelerden bağımsız olarak, insan merkezli bir zemine oturtur. Bu da daha samimi bir ahlaki temel sağlar.
Din savaşlarının oranını küçümsemek, tarihin karanlık sayfalarını görmezden gelmektir. Encyclopedia of Wars elbette savaşların sadece bir kısmının din kaynaklı olduğunu söyler ama bu, dinin etkisiz olduğu anlamına gelmez. Din, çok kez milliyetçilikle, güç arzularıyla ve siyasetle birleşerek yıkım aracı haline getirilmiştir.
Asıl toplumu bölen, inançsızları “manasız” ve “kaotik” diye etiketlemektir. Bir kişi tanrıya inanmıyor diye değerlerinden, insanlığından, vicdanından vazgeçmiş olmaz. Böyle bir yaklaşım, diyalogu değil dışlamayı besler.
Kısacası: Ateizm, manasızlık değil; kendi anlamını yaratma cesaretidir. Ve bu cesaretle kurulan bir ahlak, dışsal bir ödül korkusuna dayanan ahlaktan çok daha sahicidir.

İyiliğin anlam kazanması için illa ki bir tanrının varlığına ihtiyaç olduğu iddiası, hem insan özgürlüğüne hem de düşünce onuruna büyük bir haksızlıktır. Eğer tanrı yoksa iyilik yok olur diyorsak, bu aslında insanı ahlaksız bir canlıya indirgemek olur. Oysa insan, düşünebilen, sorgulayabilen ve ahlaki kararlar verebilen bir varlıktır. Ve bu özellikleri onu sadece “yaratılmış” değil, aynı zamanda “yaratan” kılar — kendi değerlerini, anlamını, ahlakını yaratan bir bilinç.
Ateist biri iyilik yaparken kendisini ikna etmez; tam tersine, çıkar ya da korkudan bağımsız olarak iyi olmayı seçer. Bu, daha yüksek bir etik seviyedir. Dindarın iyiliği ise çoğu zaman bir otoriteye uyum, ödül beklentisi ya da ceza korkusuyla şekillenir. Elbette bu, tüm dindarların böyle olduğu anlamına gelmez; ama iyiliğin kaynağını yalnızca “tanrı varsa anlamlıdır” önermesine bağlamak, diğer tüm insani çabaları küçümsemektir.
Ateizmi, mana arayışında körelmiş bir sistem olarak göstermek, onu hiç anlamamaktır. Ateizm, boşluk değil, kendi anlamını yaratma cesaretidir. Tanrısızlık, değerlerin yokluğu değil; değerlerin insan aklıyla ve özgür iradesiyle inşa edilmesidir. Bu çaba “acı” değil, bilinçli bir hayatın gereğidir. Zaten sorgulamayan bir inanç, inanç değil alışkanlıktır.

Zamanla kötücül bakış açısı gelişir, bebek ölümlerini bile normalleştirir” gibi ağır iddialar ise, gerçekle bağdaşmayan, genelleyici ve tehlikeli yargılardır. İnsanlık tarihinin en büyük kıyımlarından bazıları doğrudan dini inançla meşrulaştırılmıştır. İnançsızlıkla değil. Hitler’in uyguladığı soykırım, dindarlığın değil, kör ideolojilerin ve mutlak otoritenin bir sonucuydu. Bu tarz iddialar, ateist bireyleri şeytanlaştırmaya hizmet eder, tartışmaya değil.
"Ateist sonunda dinden uzaklaşamaz" düşüncesi, yine dışlayıcıdır. Bir insan tanrıya inanmadan da tutarlı, vicdanlı, empati dolu bir yaşam sürebilir. Çünkü iyilik, semavi bir kaynaktan değil; canlıların birlikte yaşama zorunluluğundan, empatik bilinçten ve etik ilkelere olan bağlılıktan doğar.
Son olarak: "Dindar manasını tamamlayıp önüne bakar" demek, sorgulamayan bir teslimiyeti övmektir. Oysa asıl erdem, yanıtların kolayca verilmediği yerlerde bile iyi olmayı seçebilmektir. Ateizm, bu sancıyı taşır ama bu sancı, ruhsal bir boşluk değil; özgürlüğün bedelidir. Ve bu özgürlükle kazanılan iyilik, en az kutsal metinlerden çıkan kadar anlamlıdır.
Uzun lafın kısası ırkçılık ne kadar kötüyse, sizin düşünceniz de o kadar zehirli ve ayrımcılık yaratan bir düşünce sistemidir. Yani bu ne demek? İnançlı biri rahatça ayrımcılık yapabilir demek. Kendiniz ile çok fazla çeliştiniz sohbet boyunca ve muhtemelen kişilik inşa edememeniz kaynaklı olarak size öğretilmiş bilgiler dahilinde yaşama "ayak uyduruyorsunuz" Sizden olmayanları ise kötü olmakla suçluyor, insan haklarına karşı suçlar kapsamında bile değerlendirilebilen çok uç ve ön yargı içeren basit bir sistem ile felsefik görüş amacıyla doğru sandığınız yanılgılarla debelenip duruyorsunuz. Size kötü bir haberim var bilginiz çok eksik.

İyiliğin ancak tanrıya bağlandığında anlamlı olduğu fikri, hem insanın özgür iradesini hem de etik sorumluluğunu hafife alır. “Tanrı olmadan iyilik yoktur” demek, insanı özünde kötü, ancak denetlenirse iyi olabilecek bir varlık olarak tanımlar. Bu, insan doğasına karşı son derece karamsar ve indirgemeci bir bakış açısıdır.
İyilik, bir üstünlük gösterisi değil; sorumluluk duygusudur. "Tanrısız iyilik kibirdir" demek, insanın vicdanına, empatisine ve aklıyla ulaştığı ahlaki değerlere hakaret etmektir. Oysa insan, başkasına zarar vermemeyi, yardımlaşmayı, adaleti tanrısal bir ödül beklentisi olmadan da seçebilir. Bu, gösteriş değil; bilinçtir.
İyiliği yalnızca tanrı kaynaklı saymak, aslında başka bir kibri doğurur: Tanrıya inanmayan herkesin ahlaki olarak eksik olduğunu ima etmek. Bu hem dışlayıcıdır hem de açıkça ayrımcılıktır. Bir insanın iyiliği, kaynağına göre yüceltilmez ya da küçümsenmez. İyiliğin değeri, kimin yaptığından çok, ne amaçla yapıldığı ve ne sonuç doğurduğudur.
"İyiliği anlamlandırmak için uğraşmak anlamsızdır" demek, hayatı sorgulamayı değersizleştirmek olur. İnsan anlam arar; çünkü bilinçli bir varlıktır. Ateist biri için bu anlam, tanrının buyruğu değil; hayatın içinde kurulan ilişkiler, acıya karşı duyarlılık ve sorumluluk bilinciyle oluşur. Bu yüzden, tanrısız bir ahlak sistemi “kör” değil, bilinçli bir tercihtir.

Dindarın tanrıyı iyiliğin altyapısı olarak görmesi elbette saygıdeğerdir. Ancak bu altyapıya sahip olmayanların da vicdanlı olabileceğini inkâr etmek, iyiliği bir inanç yarışına dönüştürmek demektir. İyilik yarış değildir, gösteri değildir, kutsallıkla ölçülmez.
Kaldı ki, “İş görüşmesine geç kaldığın için kimse sana roman yazmaz” örneği, iyiliğin dış takdirle anlamlı olduğunu varsayan çarpık bir bakış açısıdır. Oysa gerçekten erdemli insan, bir yaşlıyı karşıdan karşıya geçirdiğinde övülmek için yapmaz; biri görsün diye değil, kimse görmese bile doğru olanı yaptığına inandığı için yapar. İşte bu, ne dindarın ne ateistin tekelindedir. Bu, insan olmanın ahlaki temelidir
Tanrıya inanmak iyilik için bir yol olabilir ama tek yol değildir. Ateist biri, anlamı kendi çabasıyla yaratırken bir tiyatroda değil, gerçek hayatta var olur. Tanrısızlık kibir değil, sorumluluktur. Ve inancın olmadığı yerde dahi ahlakı yaşatmak, göstermelik iyilikten daha sahici, daha değerlidir.
Çok sevdiğim bir söz var, ben Tanrı'yı dindarların yüreklerinde ölü buldum sözü. Menfaat üzerine sevap point kasmak kadar utanç verici başka bir şey yoktur.

Hahahahahah. Kısa metinler halinde önemli kısımları ona atıp düzenlemesini istiyorum kendisinden, anlaşılır biçimde yazıyor. Çünkü bu kadar mesai harcamaya gerek yok bu kadar ön yargıya sahip ayrımcılık yapan birine