Kalabalıkta mı daha rahat kitap okursunuz yalnızken mi?

Anlayarak her cümlenin zihnimde analizini yaparak okumayı seviyorum. O nedenle dikkatimi dağıtacak her türlü materyalde, sesten, gürültüden, aşırı ışıktan kaçınıyorum. Ve hatta müzikten.

Yalnızken okumak bana daha çok dokunuyor çünkü kelimeler o zaman gerçekten içime işliyor. Kalabalıkta sayfalar ilerliyor belki ama hikâye zihnime değil, sadece gözlerimin önünden akıp geçiyor gibi oluyor. Sessizlikte, bir odanın köşesinde ya da gecenin en durgun saatinde kitapla baş başa kalmak, başka hiçbir şeyin bölmediği bir bağ kurduruyor bana. O anlarda karakterlerle konuşuyorum sanki, yazarın ruhunu duyuyorum satır aralarında. Kalabalıkta gürültü olur, yalnızlıkta ise derinlik. Ve ben derinliğin içinde kaybolmayı daha çok seviyorum.