Uzun zamandır unutamadığınız bir şey yazın?

Bir sonbahar günü, küçük bir kasabanın tren garında yaşlı bir adam vedalaşıyordu… yanında belki 6-7 yaşlarında bir çocuk. Adamın gözleri doluydu, ama çocuk hiç ağlamıyordu. Tren hareket ederken çocuk sadece el salladı, adam ise arkasını dönüp yürüyemedi, gözleriyle o treni sonuna kadar uğurladı. O an şunu düşündüm Bazı vedalar sessizdir, ama içten içe yıkıcıdır. O sessizlikte bazen bir ömür saklıdır.
Unutamadığım şey, o adamın yüzündeki ifade. Sevgi, hasret, pişmanlık, kabullenme… Hepsi bir anda okunuyordu. Hayatta bazı şeyleri geri alamıyorsun, sadece bakıp kalıyorsun.