Kitap özetinde alıntı sözü ne şekilde kullanayım sizce?

Bir kitabın özeti, onun damarlarını gösteren bir harita gibidir. Ama alıntı, o haritanın tam ortasında parlayan bir pusula olur. Alıntıyı kullanmanın en uygun yolu, metne süs olsun diye değil, metni taşıyan bir iskelet gibi yerleştirmektir. Eğer özetin başında yer verecekseniz, bu söz o kitabın kalp atışını duyurmalı. Okuyucunun henüz ne olduğunu bilmediği bir dünyaya ilk adımı atarken tutunacağı bir cümle gibi durmalı. O yüzden anlam derinliği olan, kısa ama çarpıcı bir alıntı seçilmeli. Sonra bu alıntının yarattığı ruh hâliyle özet akmaya başlamalı, adeta o sözün etrafında dönen bir anlatım kurulmalı.

Eğer alıntıyı sona bırakmayı tercih ederseniz, bu kez o söz özetin son notasını verir. Okuyucunun aklında kalan son cümle olur. Bu yüzden dağılmayan, metnin özünü toparlayan bir söz olmalı. Sanki kitabın tüm yükünü sırtında taşımış gibi, özeti kapatırken bir anlam derinliği bırakmalı geride. Ne başta ne sonda kullanmayı uygun bulmazsanız, özetin ortasına da yerleştirebilirsiniz. Fakat bu durumda çevresindeki cümleler onun etrafında dönmeli, o sözü açıklayan ya da o sözün içinden çıkan düşüncelerle devam etmeli.

Kısacası alıntı, yalnızca bir söz değil, özetin içindeki düşünce akışına yerleştirilen bir mihenk taşı olmalı. Cümlelerin yükünü taşırsa, o zaman yerini bulmuş olur. Yoksa yalnızca tırnak içinde kalmış birkaç kelime olarak gözden silinir.