Her bildiği bir şiiri yazsın?

Bir sabah uyandığımda
Zamanın içimden akıp gittiğini hissettim—
Her saniye, düşerken
Düşmeyen bir ağırlıkla sürükleniyordu içime.

Kahvemin acısı bile bana yalan gibi geldi:
Ne tutunacak dal,
Ne anlam verecek bir şey bulabildim o fincanda.

Duvar saatleri tepemde çınlarken,
Siyaha çamur gibi bulanmış bir dünya gördüm:
Renkleri bile eskimiş,
Sesleri soluk,
İnsanlar hayalet niyetine geçiyordu göz hizimden.

Bir elime anlamı alıp sıkıyordum—
Ama anlam,
Parmaklarımın arasından kum gibi akıp gidiyordu.

Ve dedim ki kendime:
“Belki de dünya bir oyuncak saat—
Kurulduğu zaman dakika kalır,
O zaman durur,
İşi biter.”

Ama saat durmadı.
Akıp gitti bir ömür gibi yıpranarak,
İz bırakarak değil;
Tam tersine, silerek gitti.

Bir çocuk ağlaması duydum uzaklardan:
Talan içinde kalan umut muydum,
Yoksa o ağlamanın anlamı mı silinmişti?

Gün ağardı.
Bir gün daha eksiliyor insan.
Eksilmek…
Eksilmek…
Eksilmek noktasıydı bana kalan.

Yeryüzündeki her varlık, bir anlam etrafında dönüyor belki—
Ama ben anlamı ne kalbime gömebildim,
Ne düşüncelerimin toprağına ekebildim.

Yine de bir gölge kaldı içimde:
Hiçliğe karşı tek direnç,
Sadece “bilmek”ti.
Bilmek ki ben eksiliyorum.
Ve eksildikçe,
“-miş gibi” kalıyorum zamana.