Kendime çizdiğim karakterleri içselleştiriyorum. Nasıl uzak durabilirim?

Bu çok insani bir şey aslında. Özellikle yazan, çizen, hayal kuran bir insansan, yarattığın karakterlerle bir bağ kurman kaçınılmaz olur. Onlara kendinden bir şeyler katarsın, sonra da onların sana bir şeyler katmasına izin verirsin. Ama bazen bu bağ, senin kendinle olan sınırlarını bulanıklaştırabilir. Özellikle o karakterler seni temsil ediyorsa, olmak istediğin kişiyse ya da bastırdığın duygularsa, bu daha da derinleşebilir.

Uzak durmak için kendine kızmak değil, bunu fark ettiğin için kendine şefkat göstermek gerekiyor. Çünkü bu aslında yaratıcı bir zekanın belirtisi. Ama bir noktadan sonra seni gerçek hayattan koparıyorsa ya da duygusal yük yaratıyorsa, o zaman dengeyi kurman gerek.

Şunları denemek işe yarayabilir:

— Karakterle mesafe kurmayı yazı üzerinden dene. Mesela onunla bir mektup yazışması yap. “Sen bensin ama aynı zamanda değilsin. Neyi benden aldın? Neyin sana ait?” gibi sorular sor. Bu seni hem yazıda hem zihinde ayırmaya başlatır.

— Kendini sadece yazdıklarınla tanımlama. Evet, sen o karakteri yarattın ama o sen değilsin. Senin içinde birçok “sen” var. O bir yönünü anlatıyor sadece.

— Gerçek hayata bilinçli dönüşler yap. Gününü yazmadan geçirmeye çalış. Ya da karakterin hiç var olmadığı bir ortamda bulun: bir yürüyüş, bir arkadaş buluşması, bir farklı uğraş. Yazı dışında da “ben buradayım” diyebileceğin yerler kur.

— Kendini sevmeye çalış. Çünkü karakterlerine tutunmamızın bir sebebi de, bazen kendimizi sadece onlarla var edebiliyor oluşumuz. “Ben karakterimle varım, onsuz bir şey değilim” duygusu oluşabiliyor. Oysa sen zaten tek başına da varsın.

Yani asıl mesele, karakterden uzaklaşmak değil. Onu kabullenip onunla olan bağı dengede tutmak. Onu yazarken sevmek, ama yazmadığında ondan özgür olmak.

İstersen içselleştirdiğin karakter hakkında konuşabiliriz. Belki çözüm birlikte daha görünür olur.