Şair olmak isteseydin ilk kime şiir yazardın?

Bir zamanlar biriyle tanışmıştık , şiir yazmaya beni o itmişti kelimelerle çok güzel oynuyorsun hadi denesene diye ilk şiiri o yazdırdı hala da hatırlarım kısmen..

Karanlığı gözlerinde taşır

Sözleri pusuda, kalbi sır küpü

İçinde yangındır, dışımda buzul

Zehirlidir iç dünyan

Dokunursam sokarsın biliyorum.

Yine de istemsizce yaklaşıyorum

Zehrinin şifa olduğu tek beden benim...

Eğer şair olsaydım, ilk şiirimi zamanın ve mekânın ötesine yazardım. Herhangi bir kişiye değil, insanlığa… Bir bütün olarak, kalbinin içindeki bütün duyguları anlamak isteyen, sıkışıp kalan, kaybolmuş ve yeniden bulan her bir bireye hitap etmek isterdim. Bir tür zamanın sesi gibi. Ama bir kişi olarak düşünecek olursam, belki de ilk şiirimi bir anneme yazardım. Annem, belki de şiirlerin en saf haliyle yazıldığı, her anı içtenlikle taşır. Onun gözlerinde, o yüzden çok şey var. Ve bir annenin kalbine dökülen her kelime, diğerlerinden farklı bir içsel güzellik taşır. O yüzden bir şiir, bir anneye yazıldığında, tüm kelimeler eksiksiz olurmuş gibi gelir.