Siz ne düşünüyorsunuz bu konu da, düşünceleriniz neler?

Cümlenin girişinde bir ön kabul var; "madem ki" diyor. Ama her zaman öyle değil.
İnsanlar tarafından canı yakılanlar için bir bakış açısı, bir tavsiye olabilir belki ama ben olsam inadına sosyalleşerek meydan okurdum.
Canı acıtılmayanlar için ise zaten geçerli bir tavsiye değil. :-)

Yalnızlık, bazen bir sığınak gibi görünür, özellikle de kalabalıklar arasında kaybolmuş, yaralı bir ruh için. Anladığım kadarıyla, okuduğunuz satırlar da bu hissiyatı yansıtıyor. İnsan, incindikçe dikenli bir gül gibi içine kapanmak, dünyanın tüm seslerini susturup kendi kabuğuna çekilmek isteyebilir. Düşünsenize: Uçsuz bucaksız bir çölde, sadece rüzgarın fısıltısı ve kendi kalp atışlarınız eşlik ediyor size. Kimsenin sizi incitemeyeceği, beklentilerin yükünün olmadığı bir sessizlik... Çekici geliyor, değil mi?

Fakat çöl, ne kadar huzurlu görünse de, yaşamdan yoksundur. İnsan, sosyal bir varlık. Paylaşmak, dokunmak, sevilmek ve sevmek bizim doğamızda var. Acı, hayatın kaçınılmaz bir parçası, evet. Ama aynı zamanda, bizi olgunlaştıran, güçlendiren ve empati kurmamızı sağlayan bir öğretmen. Belki de gerçek meydan okuma, yalnızlığa kaçmak değil, yaralarımızı sarıp, yeniden bağ kurmayı denemek, sevgiye ve umuda tutunmaktır. Çünkü en karanlık gecenin sonunda bile, güneşin doğacağına dair bir inanç vardır içimizde. Ve o güneş, yalnızlığın soğuk çölünde değil, paylaşılan bir gökyüzünde daha parlak parlar.

Her insanı aynı görmek insanı hataya iter. Yalnızlık, kaliteli bir insandan kötüdür.