Fakir edebiyatı sever misiniz?

Fakir edebiyatı bana samimiyetsiz geldiği zaman sevmem. Gerçekten zor bir hayat yaşamış birinin anlattıkları başka, sırf ilgi çekmek veya duygu sömürüsü yapmak için sürekli mağdur edebiyatı yapanlar başka. Hayatta herkesin bir mücadelesi var, ama bunu sürekli bir ajitasyon malzemesi haline getirenleri ciddiye alamam. Güçlü duruşu, mücadeleyi ve azmi anlatan hikâyeleri ise her zaman değerli bulurum.

Bıktırandır, bezdirendir. Nefret ediyorum şu fakir edebiyatı denen hededen. Tamam en fakir siz ve ailenizdiniz, süründünüz, ekmeğe muhtaç oldunuz. ben şu ana kadar bu fakir edebiyatı denen; ama özünde kendini acındırma eylemini gerçek anlamda durumu iyi olmayan, zor durumda olan birinin yaptığına şahit olmadım.

Sevmem boş konuşuyorlar çünkü. Kendisini acındırmaktan başka bir şey değil. Genel de tembel insanların işi. Canı bir şey yapmak istemiyordur ve acayip edebiyat parçalarlar.