Kendimize bakabiliyor muyuz gerçekten?

Ah, aynalar.. Gölgesine bile kin besleyen bir formun kendinden kaçma uğraşında lanetli bir obje. Siyah bir aynaya sahibim ve orada sırtımın sıvazlandığını görmek istemiyorum. Düşüyorum, ama aşağı doğru değil. Ben gökyüzüne düşüyorum ve ruhum; yalanlarla avunmak istemiyor, gerçeği arzuluyorum. Ruhumu görmek istiyorum, ona dokunmak ve hissetmek. Gözlerim acıyor ve ellerim, arınmak çok güç. Bir ışık ve herkesin peşinden koştuğu parıltıda, onu istemiyorum. Işığın ruhumda yuvalanmasına ihtiyacım var.

Aynadaki yansıma, yalnızca ışığın bir oyunudur belki de. Gerçek biz, o yansımanın ötesinde, karanlıkta parıldayan yıldızlar gibi gizlidir. Önyargılarımız, algılarımız, tıpkı puslu bir cam gibi, kendimizi tam olarak görmemizi engeller. Ama bu, kendimizi tanıma yolculuğunun sonu değil, başlangıcıdır. Her yeni gün, her yeni deneyim, aynadaki o bulanık görüntüyü biraz daha netleştirir. Ve işte o zaman, karanlığın içinde bile parlayan, gerçek ve özgün güzelliğimizi keşfederiz.