Bizim insanlarımız neden hobi sahibi değil?

Ben bunun okul ve sinavlar yuzunden oldugunu dusunuyorum. Ulkemizdekicegitim sisteminden dolayi kendimize zevklerimize o kadar gec kaliyoruz ki. Kesfeden de yok, kesfetmemize izin verende yok. Surekli sevmedigimiz seylere zorlaniyor, sinavlarina hazirlaniyor ve odevlerini yapiyoruz.

Okulu bitirdikten sonra kendime vakit ayirabilme ve kendimi dinleyebilme imkani buldum. Bu da 22 yasimda falan. Hatta 23 yasima da bir sey kalmamisti diyebilirim.

Kitap okumayi sevmezdim. Cunku sevdigim turleri kesfedememisim. Turkce hocamiz kitap belirler ve onu okurduk. Secme imkani, ozgurlugu dahi verilmemiş. Hoca istiyor, sinav yapacak diye zorla kitap okumusum. Bana hicbir faydasi olmamis. Kitap okumayi ancak bu sene hatta son 3 ayda falan duzene oturttum diyebilirim. Aliskanlik kazanmakta oyle kolay olmuyor. Yarim biraktim, aldigim türü sevmedim vs vs. Deneye deneye, türü kesfedene kadar anca rayina oturdu.

Resim yetenegim kucuklukten beri vardi, ailemde de vardi ama kesfetmeye imkanimda olmamis. Resim yapip mereye gideceksin derlerdi (kardesimde de var bu yetenek ona boyle dediler. Bana da derlerdi)

Gecen sene resim kursuna gidip sertifikami aldim. Bu sene 2025 hedeflerimden biri youtube da resim dersleri izleyip hem ogrendiklerimi unutmamak hemde gelistirmek. Yani zaten 22 yasinda mezun oldum. Şu an 24 yasindayim. Bu 2 yilda kitap okuma ve resim cizme konularina yoneldim. Bir de bulmaca cozme isine giristim. Kafama estikce cozuyorum.

Seramik kursu cok istiyorum ama yasadigim yerde maalesef yok. Bu sene orgu öğrenmek hedeflerimden biri. Ya youtubedan ya da halk egitim vs kurs acarsa gitmeyi dusunuyorum. Diger bir hedefimde gitar calmak. Özel ve iyi bir egitimin verildigi bir kursta ogrenmek.

Cok istedigim seyler var. Katilmak istediklerim ama yasadigim sehir kucuk oldugu icin imkanlar cok yok. Aromaterapi egitimi, kursu almak istiyorum ama yine yok mesela. Anca resim, muzik falan var ozel olarakta. Halk egitimde anca bu kurslari aciyor zaten maalesef.

Yoksa boyle klasik, resim, muzik gibi seylerde istemiyorum sadece. Buyuk sehirlerde bircok konuda egitim firsati varken maalesef yasadigim yerde yok. Online katilmakta pek keyif vermiyor boyle firsatlar sunanlar var ama gidip yuz yuze olmak gibi olmuyor. Yeni insanlar, yeni hayatlar taniyamiyorum fazla online olunca.

Simdiki anne babalar daha bilincli. Gecen sene resim kursuna giderken daha 6 yasinda birileri geliyordu kursa. Bu sene gitar icin gorusmeye gittigim yer piyano kursu da veriyordu. Kucucuk kiz babayla gelmis. Babasi diyor ki piyano calsin istiyorum. Hocamiz dedi ki parmaklari daha cok kucuk, calamaz, belki yeterli baskiyi bile uygulayamaz dedi.

Benim anne babam boyle degildi. Belki benim kusak ve benden buyuk kisilerin anne babasi boyle degildi. Bizdekilerin tek amaci okusun, devlet memuru olsun yeter kafasi mevcut biraz.

Hem aile hemde ulkedeki egitim sisteminden dolayi yeteneklerimize, kendimize cok gec kaldigimizi dusunuyorum. Hani iyi bir sey yapayim derken de goz cikarabiliyorsunuz. Turkce hocamın kitap okuma aliskanligi kazandirmaya calisip beni tamamen uzaklastirmasi gibi.

Turkiyede isin icinde hoca, egitim, sinav girince ogrenci icin verimli olmuyor. O okudugum kitabi sinav yapacak diye okumus olmak cokta verimli olmadi mesela. Lisede serbest kalinca kendi basima hic kitap okumadim mesela. Lise sona kadar. O da sinava girecegiz diye mecbur okudum yine. Hicbir zaman oturupta keyifle, kahveyle kitap okumadim. Bunu iste anca 22-23 yasinda yapabildim.

Yapmak istedigim cok sey var ama para da cok yok. Atanip yapayim desem bu sefer zamanim olmayacak. Simdi de hazir evdeyken babaminda parasi yettigi kadar bazen ozel kurslarda egitim, eger acilirsa halk egitim gibi yerlerde hobi edinmeye calisiyorum kendimce.

Param olsa, parayla beraber zamanim olsa ve imkani cok olan sehirde yasiyor olsam daha da cok sey yapmak isterdim. Bu yuzden de, bunlari kesfettikten sonra da ogretmenlik gibi hem para kazanabilecegim hemde kendimi gelistirmek icin vakit ayirabilecegim tatili, vakti bol olan bir meslek secmedigime pismanim.

Atanirsam 8-5 calisma hayati. 20 gunluk izin olacak. Ve muhtemelen yorgunluktan bir sey yapamayacagim. Isten eve, evden işe gibi bir hayatim olur gibi duruyor maalesef. Atanmak zaten zor. Bari buna cabalarken ogretmenlik gibi vakti diger memurluklara gore daha bol olan bir meslekle yapmak isterdim. Bunu da mezun olduktan, kendimi farkina vardiktan sonra, yapmak istediğim ne kadar cok sey varmis gec kalmisim, egitimden, sinavlardan gorememisim endisemi ogretmenligin vermis oldugu vakit bollugu biraz olsun rahatlatabilirdi beni.

Yani Şu an mezun oldugumdan beri atanmakta istemiyor gibiyim kendimi bulmusken. Egitimde kendimi bulamamisken bir de calisma hayatiyla kendimi bulmaya basladigim kisiyi kaybetmekte istemiyor gibiyim. Bilmiyorum...

Herkes ekonomiye vurmuş çıkmış işin içinden. Aktif bir hayat için çok da büyük paralara gerek yok. Sadece istek yok çünkü telefon elinde boş laklak daha kolay geliyor, işlerine öyle geliyor, geçin bunları hepsi bahane. Ben oldum olası çok sosyal biri oldum büyük paralar da asla harcamadim İstanbul turum bitmez gerek kendim gerek etkinlik için takip ettiğim yerler vardır onlar ve Google map sayesinde gezerim. Belediyelerin ücretsiz etkinlikleri oluyor, ama millet boş iş sever bahaneleri daha çok sever. Konu maddi değil yani zevk meselesi...