Kaç kişiyi öldürdüm düşlerimde kaç kilo çekerdi yalnızlık kaç kere ezildim altında yaz yağmurlarının
belki de palyaçolar ağlardı pazartesi sabahları her sirk geldiğinde ağlamaklı olurduk hep ağlamaklı olurduk gülünecek halimize
Kim sevmezdi çiçekleri filan ”ben sevmezdim” dedim, “yalan” dedi
Bunu palyaço söyledi, palyaço söyledi ben yazdım yazdım, yazmasam ağlayacaktım
Herkes ağlarmış biraz, ben de ağladım sırf bu yüzden mi ağladım alçaklık gibi bir şey oldu bu biraz
Biraz birazdım her şeyden dün biraz sinirlenmiştim mesela yarın bir kadını seveceğim biraz biraz biraz kör oldum bügünlerde
Ama rakı kadehlerini boşaltmayın eksilmesin hiçbir şey hiçbir şeyden dahi olsa kalsın biraz
Umursamıyorum yılgınlığımı filan çünkü sessizce yaşanmalı her şey bir devrim sesszce olmalı mesela ve her sözcüğüne inanmalı bir palyaçonun
Bir palyaço neden yalan söylesin ki ben palyaço olsaydım söylemezdim marangoz olsaydım da söylemezdim ben insan olsaydım yalan söylemezdim!
Hem nereden çıkardınız palyaçonun yalnızlığını kaç kilo çeker ki bir palyaço hem neden yüzüme vuruyorsunuz bir çirkin ördek yavrusu olduğumu
Gocunmam ki ben, ben gocunmam bir palyaço ne kara gocunmazsa o kadar, o kadar gocunmam işte
Rakı doldurun! eksilmesin
Bitmedi, yazacağım daha yazmazsam ağlayacağım çünkü alçakça olacak biraz
Hem biz o zaman kimdik ki, nerelere giderdik her sokakta biraz daha eksilirdik bilirdim, geceleri puslu puslu olurdu bazen bazen birisi fısıldarmış gibi olurdu ”duyamadım”, derdim, “tekrar et!” sessizliğe bürünürdü o vakit her şey sokaklar daha bir puslu palyaçolar daha bir ağlamaklı olurdu ve ben daha bir alçak olurdum ağlardım biraz
Hem sen kimsin, çekiştirme diyorum hatta kuyruğuma basma diyorum acıyor, tırmalarım,- diyorum
kahrol, kahrol! diyorum
Geçen gün yüzüme rastladım bir ilan panosunda korktum birden, kusacak gibi oldum ”olur öyle” dedi palyaço, ”herkes alçaktır biraz” ”otur ulan!” dedim, bağırdım ona ben bazen bağırırım biraz
”Rakı doldur!” dedim, “eksilmesin!” ben bazen eksilirim biraz aslında hepimiz eksilirmişiz biraz bunu sonradan öğrendim
Ben aslında her şeyi sonradan öğrendim herkes herkesi sonradan öğrenirmiş bunu da sonradan öğrendim
Örneğin;
Geçen gün bir kadınla seviştim biraz değil çok seviştim
Ya işte öyle palyaço diyorum ki, bunu da yeni öğrendim sevişmek de eksilmekmiş biraz
Kim sevmezdi ki kuş ötüşlerini filan ”ben sevmezdim” dedim, “yalan” dedi
Bunu palyaço söyledi palyaço söyledi, ben yazdım yazmasam, alçak olacaktım hem ben roman da yazdım biraz
Bazen diyorum ki, palyaço, sen olmasan ben ne yaparım alçakça eksilirim belki biraz her yağmur yağışında yerindi dibine girerim hiçbir kadının kasıklarını öpemem belki ya da unuturum sonradan öğrendiklerimi
Biraz biraz anlıyorum ki, yüzler eller, o terli vücutlar filan her şey plastikmiş biraz
Haydi sirtaki yapalım palyaço rakı doldur, yine eksildik biraz.
Beni güzel hatırlal Bunlar son satırlar... Farzet ki, bir rüzgârdım, esip geçtim hayatından ya da bir yağmur sel oldum sokağında sonra toprak çekti suyu.. Kaybolup gittim, belki de bir rüya idim senin için. Uyandın ve ben bittim...
Beni güzel hatırlal
Çünkü, sevdim seni ben, herşeyini... Sana sırdaş oldum, dost oldum, koynumda ağladın. Yüzüne vurmadım hiçbir eksikliğini, beni üzdün, kınamadım. Alışıktım vefasızlığa, el oldun aldırmadım...
Beni güzel hatırlal
Sayfalarca mektup bıraktım sana. Şiirler yazdım her gece, çoğunu okutmadım. Sakladım günahını, sevabını içimde sessizce gittim... Senden öncekiler gibi sen de anlamadın.
Beni güzel hatırlal
Sana unutulmaz geceler bıraktım sana en yorgun sabahlar... Gülüşümü, gözlerimi, sonra sesimi bıraktım. En güzel şiirleri okudum gözlerine baka baka, söylenmemiş 'Merhaba'lar sakladım her köşeye vedalar bıraktım duraklarda. Ne ararsan bir sevdanın içinde fazlasıyla bıraktım ardımda.
Beni güzel hatırla!
Dizlerimde uyuduğunu düşün, saçını okşadığımı, üşüyen ellerini ısıttığımı, mutlu olduğun anları getir gözünün önüne. Alnından öptüğüm dakikaları. Birazdan kapını çalan kişi olabileceğimi düşün şaşırtmayı severim biliyorsun. Bu da sana son sürprizim olsun. Şimdi, seninle yaşanan günleri ateşe veriyorum beni güzel hatırla. Gidiyorum...
Yaş otuz beş! yolun yarısı eder. Dante gibi ortasındayız ömrün. Delikanlı çağımızdaki cevher, Yalvarmak, yakarmak nafile bugün, Gözünün yaşına bakmadan gider.
Şakaklarıma kar mı yağdı ne var? Benim mi Allahım bu çizgili yüz? Ya gözler altındaki mor halkalar? Neden böyle düşman görünürsünüz, Yıllar yılı dost bildiğim aynalar?
Zamanla nasıl değişiyor insan! Hangi resmime baksam ben değilim. Nerde o günler, o şevk, o heyecan? Bu güler yüzlü adam ben değilim; Yalandır kaygısız olduğum yalan.
Hayal meyal şeylerden ilk aşkımız; Hatırası bile yabancı gelir. Hayata beraber başladığımız, Dostlarla da yollar ayrıldı bir bir; Gittikçe artıyor yalnızlığımız.
Gökyüzünün başka rengi de varmış! Geç farkettim taşın sert olduğunu. Su insanı boğar, ateş yakarmış! Her doğan günün bir dert olduğunu, İnsan bu yaşa gelince anlarmış.
Ayva sarı nar kırmızı sonbahar! Her yıl biraz daha benimsediğim. Ne dönüp duruyor havada kuşlar? Nerden çıktı bu cenaze? ölen kim? Bu kaçıncı bahçe gördüm tarumar?
Neylersin ölüm herkesin başında. Uyudun uyanamadın olacak. Kimbilir nerde, nasıl, kaç yaşında? Bir namazlık saltanatın olacak, Taht misali o musalla taşında.
Beni “öldüren” o şiir, Attilâ İlhan’ın Ben Sana Mecburum şiiri olurdu.. Her dizesinde derin bir sızı ve bağlılık barındırıyor. Özellikle “Ben sana mecburum bilemezsin / Adını mıh gibi aklımda tutuyorum” dediğinde, sanki insanın içindeki en derin yaraya dokunuyor. Şiirin her kelimesi, okuyanı geçmişte kalan ya da hiç unutulmayan birine geri götürür. Sessiz bir acıyı haykırır ve o haykırışta kayboluruz.
Özdemir Asaf'ın "Lavinia" şiiri gerçekten kalbimize dokunan bir başka boyuttan geliyor gibi! 💔😢 Benim yüreğimi ezen ise Nazım Hikmet'in "Sevdalı Bulut"u. Her okuduğumda gözlerimde bir damla oluşuyor. Tam bir aşk ve özlem manifestosu. Her dizesi ayrı bir dünya kuruyor. Şiir dediğimiz insanı bazen yerle bir edip bazen de bulutların üstüne çıkarıyor işte! 🌧️💫 Sevgi ve emojilerle dolu bir gün dilerim!
Ah, aşk şiirlerinin gücü! 🌹 İşte sana Edip Cansever'den bir şiir öneriyorum: "Mendilimde Kan Sesleri". O kadar derin ve dokunaklı ki, okudukça insanın kalbinin derinliklerinde yankılanıyor. ❤️💔 Romantik bir gün dilerim! Sen hangi aşka daldın bakalım? 😊
Yerin seni çektiği kadar ağırsın Kanatların çırpındığı kadar hafif… Kalbinin attığı kadar canlısın Gözlerinin uzağı gördüğü kadar genç…
Sevdiklerin kadar iyisin Nefret ettiklerin kadar kötü.. Ne renk olursa olsun kaşın gözün Karşındakinin gördüğüdür rengin..
Yaşadıklarını kar sayma: Yaşadığın kadar yakınsın sonuna Ne kadar yaşarsan yaşa, Sevdiğin kadardır ömrün..
Gülebildiğin kadar mutlusun Üzülme bil ki ağladığın kadar güleceksin Sakın bitti sanma her şeyi, Sevdiğin kadar sevileceksin.
Güneşin doğuşundadır doğanın sana verdiği değer Ve karşındakine değer verdiğin kadar insansın Bir gün yalan söyleyeceksen eğer Bırak karşındaki sana güvendiği kadar inansın. Ay ışığındadır sevgiliye duyulan hasret Ve sevgiline hasret kaldığın kadar ona yakınsın
Unutma yağmurun yağdığı kadar ıslaksın Güneşin seni ısıttığı kadar sıcak. Kendini yalnız hissetiğin kadar yalnızsın Ve güçlü hissettiğin kadar güçlü. Kendini güzel hissettiğin kadar güzelsin..
İşte budur hayat! işte budur yaşamak Bunu hatırladığın kadar yaşarsın Bunu unuttuğunda aldığın her nefes kadar üşürsün Ve karşındakini unuttuğun kadar çabuk unutulursun Çiçek sulandığı kadar güzeldir Kuşlar ötebildiği kadar sevimli Bebek ağladığı kadar bebektir Ve herşeyi öğrendiğin kadar bilirsin bunu da öğren,
Bir karga bir kediyi öldüresiye bir oyuna davet ediyordu. Hep böyle mi bu? Bir şeyden kaçıyorum bir şeyden, kendimi bulamıyorum dönüp gelip kendime yerleşemiyorum, kendimi bir yer edinemiyorum, kendime bir yer... Kafatasımın içini, bir küçük huzur adına aynalarla kaplattım, ölü ben'im kendini izlesin her yandan, o tuhaf sır içinden! Paniğini kukla yapmış hasta bir çocuğum ben. Oyuncağı panik olan sayın yalnızlık kendi kendine nasıl da eğlenir. Niye izin vermiyorsun yoluna kuş konmasına niye izin vermiyorum yoluma kuş konmasına niye kimseler izin vermez yollarıma kuş konmasına? "Öyle güzelsin ki kuş koysunlar yoluna" bir çocuk demiş.
Kuğuların ölüm öncesi ezgileri şiirlerim, Yalpalayan hayatımın kara çarşaflı bekçi gizleri.
Ne zamandır ertelediğim her acı, Çıt çıkarıyor artık, başlıyor yeni bir ezgi, -bu şiir - Sendelerken yaşamım ve bilinmez yönlerim, Dost kalmak zorunda bana ve sizlere!
Çok şiir okuyup seven değilim ama bu başka Asla beraber olamayacağız. Aynı evi, aynı teni paylaşamayacağız. Aynı masada oturmayacağız. Hatta aynı şehirde bile oturmayacağız. Belki bir gün son kez görüşeceğiz, ikimiz de bunun son olduğundan habersiz. Son kez el ele gezeceğiz, belki de son kez söyleyeceğiz birbirimizi sevdiğimizi. Yine beraber planlar yapıp, tutamayacağımız Son sözleri vereceğiz birbirimize. Ve elbette yollarımız yine ayrılacak bir gün. Sonra aramıza şehirler girecek, Hiç karşılaşmayacağız. Tesadüfler bile bir araya getiremeyecek. Sonra da belki birimiz öleceğiz, diğerimiz hiç bilmeyecek.
Bu dağların bir rakibi varsa rüzgârdır. Rüzgâr burada tek başına bir hükümdardır. burada insan duman gibi genişler, büyür. Bu dağlarda ıstıraplar, sevinçler büyür. Buralarda her düşünce sona yakındır, burada her şey bizden uzak, ‘O’ na yakındır. burada yoktur insanların düşündükleri, Rüzgâr siler kafalardan küçüklükleri. Yanağıma çarpar geniş kanatlarını, Ve anlatır mabutların hayatlarını. Ara sıra kulağını bana verdi mi, Ben de ona anlatırım kendi derdimi.
Gün doğmadan deniz, deniz daha bembeyazken çıkacaksın yola. Kürekleri tutmanın şehveti avuçlarında. İçinde bir iş ypmanın saadeti, gideceksin paslı ırıpların çalkantısında. Balıklar yoluna çıkacak karşıcı sevineceksin ! Ağları silkeledikçe deniz gelekecek eline pul pul. Ruhları sustuğu vakit martıların kayalıklardaki mezar taşlarından birden bir kıyamettir kopacak. Deniz kızları mı dersin avlar mı dersin bayramlar seyranlar mı, gelin alayları teller duvaklar akasyalar mı? Hey ne duruyorsun be at kendini denize, geride bekleyenin mi var? Aldırma görmüyor musun heryanda hürriyet, yelken ol, dümen ol, balık ol, su ol git gidebildiğin yere.
Şiir orjinali orhan veli'ye ait ama ben haluk levent versiyonunu biliyorum.
Mona Rosa. Siyah güller, ak güller. Geyve'nin gülleri ve beyaz yatak. Kanadı kırık kuş merhamet ister. Ah senin yüzünden kana batacak. Mona Rosa. Siyah güller, ak güller.
Ulur aya karşı kirli çakallar, Ürkek ürkek bakar tavşanlar dağa. Mona Rosa bugün bende bir hal var. Yağmur iri iri düşer toprağa, Ulur aya karşı kirli çakallar.
Hani “ilk görüşte aşk” derler ya, Ben o sözü ilk kez ciddiye aldım. Gözlerim sende takılı kaldı o gün, Sanki kalbim yerini unutup sana kaydı. Gördüm… Biraz fazla baktım, Ve fark etmeden sevdim. Ne kadar saklamaya çalışsam da, İçimdeki o telaşı ele verdim. Adını koyamadığım bir şey vardı aramızda, Biz ona “arkadaşlık” dedik sadece. Ama geceler vardı… Saatin nasıl geçtiğini unutturan, Cümlelerin birbirine karıştığı, Suskunlukların bile anlam taşıdığı geceler… Senin o çocukça gülüşlerin, Uykudan önce bıraktığın “iyi geceler”, Sabah gözümü açar açmaz düşen “günaydın”… Hepsi, yavaş yavaş benden bir şeyler eksiltiyordu. “Aşkın gözü kördür” derlerdi, Ben inanmazdım. Meğer insan, en çok görürken yanılırmış. Ben sandım ki Biz, o çizgiyi çoktan geçtik… Meğer ben tek başıma yürümüşüm. Ve bir gün, Hiçbir şey söylemeden sustun. Sadece bir “engel” bıraktın ardında, Cevapsız bir soru gibi. Günler geçti… Sormaya çalıştım, Ama sessizlik senden daha netti. Ben de sustum. Şimdi bazen düşünüyorum, İnsan birini gerçekten tanımadan mı özler? Yoksa en çok, yarım kalan şeyler mi yakar? Mesajlara dönüyorum bazen, Sanki orada hâlâ bir ihtimal varmış gibi… Ama yok. Sen yoksun. Ve ben, Sana alışmış hâlimle baş başayım. Unutamadım. Geçmedi. Ve galiba geçmeyecek de… Müslüm Gürses gibi içime çöken bir ağırlık, Ferdi Tayfur gibi suskun bir sızı… Ve Sezen Aksu'nun dediği gibi; Sende… Benim hatalarımdan birisin.
Köhneleşmekten kaçarken güç ararız kahverengi ve erkek Böyle kalır bir güz lekesi yükü artan göklerden kinâye
Yani hataya önceye ait önce öbür yüz öpülecekti Öbür gölden içecektik kaplamasaydı çabuk sineyi kış Üşüdük terkedilmekten utandık ruh kendini içe çekti Aldırdık aldanmak için çentik dedik oysa sadece yanlış
‘’ Uzanıp kendi yanaklarımdan öpüyorum ‘’... ya da: ‘’ Sizin alınız al inandım Morunuz mor inandım Tanrınız büyük amenna Şiriniz adamakıllı şiir Dumanı da caba Ama sizin adınız ne Benim dengemi bozmayınız ‘’
Bi tanede ben karalamak istedim şiirler öldürmez insanları aslında öldüren bazen bir çift göz bazen de sevdiğinin dilinden dökülen o zehirli sözlerdir...
Ve bir kadın konuştu, "Bize acıdan söz et" Ve o dedi ki: Acınız, anlayışınızı kuşatan kabuğun kırılışıdır. Meyvenin çekirdeğinin güneşe çıkması için kabuğunun nasıl kırılması gerekliyse, siz de acıyı tatmalısınız. Ve yüreğinizi yaşamınızın gündelik mucizelerinin merakı içinde tutabilirseniz, acınız sevincinizden daha az mükemmel görünmeyebilir. Ve hatta tarlalarınızdan geçip giden mevsimleri kanıksadığınız gibi yüreğinizin mevsimlerini de kanıksarsınız. Ve üzüntünüzün kışlarını da büyük bir dinginlikle izlersiniz. Acılarınızı çoğunlukla kendiniz seçersiniz. Acınız içinizdeki hekimin hasta benliğinizi tedavi ederken kullandığı acı iksirdir. O halde hekime güvenin ve size sunduğu ilacı sessizce ve sakinlikle için. Çünkü onun eli, size ağır ve sert gelse de, Görünmeyenin şefkatli elleriyle yönlenmiştir, Ve sunduğu kadeh dudaklarınızı yaksa da, Çömlekçinin O’nun kendi gözyaşla
Sen miydin o, yalnızlığın mıydı yoksa Kör karanlıkta açardık paslı gözlerimizi Dilimizde akşamdan kalma bir küfür Salonlar piyasalar sanat-sevicileri Derdim günüm insan arasına çıkarmaktı seni Yakanda bir amonyak çiçeği Yalnızlığım benim sidikli kontesim Ne kadar rezil olursak o kadar iyi
Kadınım Bir deli kadın tanımıştım Herkes gibi kusurları olanı Uzun, kısa ve çirkin de olabilirdi Ama güzeldi Yorgunluk kahvesini keyifle içmeyi Aşk şarkılarını, Alaturkayı, mesela Emel Sayın'ı En yeşil roka salatası ve lüfer ızgarasını İçkilerden Tekirdağ rakısını seven Sanki bir İstanbul hanımefendisi Aşık ve romantik, mağrur ve başı dik Ama İzmirli değil, İzmir kadar canlı Hataylı değil ama Hataylı kadar sıcak kanlı Bir Aydınlı kadar oturaklı ve zeybek Velhasıl tam bizim toprağımız ve kumaşımızdandı Olağanüstü değildi belki Tam kadındı
Sen miydin o yalnızlığım mıydı yoksa Kör karanlıkta açardık paslı gözlerimizi Dilimizde akşamdan kalma bir küfür Salonlar piyasalar sanat sevicileri Derdim günüm insan arasına çıkarmaktı seni Yakanda bir amonyak çiçeği Yalnızlığım benim sidikli kontesim Ne kadar rezil olursak o kadar iyi
Sen gidiyorsun ya işine yetişmek için, Saçlarını, gözlerini, ellerini Neyin varsa toplayıp gidiyorsun ya, Her seferinde bir şey unutuyorsun, sıcak, Termometrede yükselen çizgi çizgi. Kim bilir nerelerde soğuyorsun...
Derdim Başka Şiiri Sanma ki derdim güneşten ötürü; Ne çıkar bahar geldiyse? Bademler çiçek açtıysa? Ucunda ölüm yok ya. Hoş, olsa da korkacak mıyım zaten Güneşle gelecek ölümden? Ben ki her Nisan bir yaş daha genç, Her bahar biraz daha aşığım; Korkar mıyım? Ah, dostum, derdim başka...
Evet bir de şu var Hiç düşündün mü niçindir yaşamak? Bir görev yapmak içindir yaşamak. Er kişiysen görevin neyse, başar. Zevke, eğlenceye hayvân da koşar.
Aşk Şiiri Sen kocaman çöllerde bir kalabalık gibisin, Kocaman denizlerde ender bir balık gibisin. Bir ısıtır, bir üşütür, bir ağlatır, bir güldürür; Sen hem bir hastalık hem de sağlık gibisin.
Senden Şiiri Seni, senden de yakın, yalnız ben tanıyorum, Sana, seni en sıcak bir ben anlatıyorum. Kimse varamaz senin ben kadar yakınına; Çok zamanlar kendimi sanki sen sanıyorum.
Sana seni anlatsam, anlatırım kendimi. Sende seni ararken kendimi arıyorum
Aşk İlişkileri 
YKS2026 
Gündem 
Dünya Kupası 
Güzellik & Bakım 
Alışveriş & Hediyeler 
Kızlar Bir Adım Öne 
Tatil & Seyahat 
Arabalar 
Astroloji & Burçlar 
Eğitim & Kariyer 
Gamer 
Moda & Stil 
Spor 
Evcil Hayvanlar 
Müzik & Etkinlik 
Kültür & Sanat 
Para & Ekonomi 
Magazin 
Diziler & Filmler 
Cilt Bakım 
Kişilik & Karakter 
Saç Bakım 
Çocuk & Ebeveyn 
Yeme & İçme 
Cinsel Yaşam 
İnternet & Teknoloji 
Ev & Yaşam 
Özel Günler & Hijyen 
Aile & Toplum 
Diyet & Beslenme 
Sağlık 
Diğer 
1 yıl
1 yıl
Cevap sahibi1 yıl
