Bir yazı yazalım mı birlikte?

Yapraklar arasında gezerken bir örümcek kadar kibirliydi. Bir yaprağı başka bir yaprağa iliştirme konusundaki yetenekleri tastamam bir ormanı kuşatabilirdi ona göre. Cinsi neydi, adı neydi, kaç bacağı vardı, kimdi… hiç hesap etmeden kendi kaderini dokumakla uğraşırdı. Pek keyifliydi doğrusu. Ağ demişti beyleri ona. Ağa demişti kimisi. Kendini örümcek sana biri ancak bu kadar ağarlanabilirdi. Toprak için değilse bile ağaçların ağası olabilirdi. Ormandan türlü türlü kelimeleri ağına dolayıp, kendine yuva bellediği ağacının dallarından aşağı sarkıtarak biriktirirdi onları. Uzadıkça uzuyor ördükçe örüyordu hikayesini. Yıllar geçtikten sonra ördüğü ağlardan yuvası seçtiği bu ağaç görünmez olmuştu. Yorgundu ipi bırakmak istedi ama ipin içten geldiği belli. Hiç de durası yok ağın, ağlamanın. Eğlence bitince, ağlanca devam etmeliydi. Ağaçtan ağan bir sakız gibi saldı kendini aşağı. Tam o sırada Çok önceden diline doladığı bir kelimeyi görüverdi. Ağ. Ahhh dedi. Ağaçtan aşağı düşüverdi. Gözünden bir damla yaş süzülüverdi. Ağaçtan bir damla sakız akıvetdi. Yılan dişinden bir ağu salıverdi. İçinden bir ateş ağı yakıverdi. Bunun tarifi zor. Belki bir şiirle anlatılabilir. Belki yetmez. Düşen bir şey sanırdı ağmayı çünkü. Yağmurdan sayardı cahil örümcek bu kelimeyi. Ama ağmak sözlükte yükselmek demekti. Ağaç yükselen, ağlayan yükseğe ev yapan demekti. Kelime yepyeni anlamıyla üstüne binen ağır bir yük oluverdi. Can yangısı ve biraz yıkılan kibrinden utanarak baştan aşağı kendini ağladı. Kimseler görsün istemedi. Derin bir karanlığa uyudu. Aradan ne kadar süre geçti bilinmez. Üç yüz yıl belki de en doğru ölçü. Zaman geçti. Vakit geldi. Bu ağ yumağına kadrajından bakıyordu bir kaşif. Küçük kıpırdanmaları bir bir kayda alıyordu. Şuna bak çıkacak kozasından dedi ve içerden bir kelebek yarıverdi bu ağı, tartışmasız yükseliverdi kendi bildiği, kendi bulduğu ağacının tepesine. İşte bu onun fotoğrafıdır. Belki henüz çekilmedi ama o gün tam olarak böyle çekilsin diye kendisine ördüğü güneşi bekledi.