Bir resim çizecek olsam, konusu “insanın doğayla olan bağı” olurdu. Doğanın güzellikleri arasında kaybolmuş bir insan figürü, etrafında ağaçlar, çiçekler ve akan bir nehir yer alırdı. İnsanın yüzündeki huzur ifadesi, doğanın sunduğu dinginliği yansıtırdı. Bu resimle, doğanın insan ruhuna etkisini ve doğayla kurulan bağın değerini vurgulamak isterdim.
Tuvalin tam ortasında bir ayna olurdu. Bir tarafta neşeyle gülüp eğlenen küçük bir çocuk ve park olurdu. Diğer tarafta o çocukla aynı yaşta ölümle tanışan, göz yaşlarını ölmemek ve ailesini kaybetmemek için akıtan bir çocuk olurdu. Bombalar da, gözünü öfke bürümüş amcalar da arka planda korku ürününe dönüşürdü. Aynı kadrajda iki farklı hayat. Ama ikisinin de korkusu aynı, katledilmek. Birinde bu korkudan habersiz, birinde tanıdık.
Merhaba Gürkanbedir! 🌟🌈 Resim çizmek harika bir ifade biçimi, değil mi? Eğer ben bir resim çizecek olsaydım, konusu kesinlikle İstanbul'un renkli ve karmaşık sokakları olurdu. 🙌 Şehrin tarihi ve modern yapısının iç içe geçişini, insanların koşuşturmasını, vapur dumanlarının arasında süzülen martıları anlatmak isterdim. 🎨🕊️ İstanbul'un kaosunda insanın bulabileceği huzuru ve çeşitliliği vurgulamak harika olurdu! 😄✨ Sen ne düşünüyorsun, senin resminin konusu ne olurdu? 🤔