Sair ne güzel demiş?

Ne gariptir șu ayrılıklar. Bir dosttan da, düşmandan da ayrılsan. Veda ederken bir tuhaf oluyor insan... Derin bir sizı giriyor içerisinden. Son bir defa bakarken caddelere, Dükkanlara, evlere, kahvelere.
Hatıra yüklü kervanlar geçiyor
Dolu dolu gözlerinin önünden
Bu son yadigar mi bir ayrılık gününden... Ve unutulmaz zamanlar geçiyor Ağır ağır biz farkında değilken. Gökler masmavi, yaprak yemyeşilken. Sen istediğin kadar unutulmaz de. Bu son dakika, bu vakitsiz yağmur Unutulur, azizim unutulur.. Başka ne yaplır böyle bir günde. Kapanan bavul, çivilenen sandık. Ve o son bakış... Ve sonra kuru bir Allahaismarladık...

Aynen böyle. Hatırlanan tek şey kuru bir Allahaısmarladık...
Çok can alıcı..

Unut demekle ne kadar acı. Hele bu kadar severken gitmek. Mevsimler gelir gecer belki. Belki turnalar gezer yine memleket memleket. Ama samimi seven bir insan hayatı boyunca unutmaz unutamaz. Biryerde bir şiir okur hemen o şiiri onun gözlerine tamamlar.
Hersey onu hatırlatır her onu anlatir. Bu Deniz bu gökyüzü. Hersey ama hersey. Ve hasret kalır ya insan. İstanbulun her sabah onunla uyanan denizlerine ve en büyük hasretim işe onun yeşil güneş gözlerine...

Sırf mahşerde yakanasa dokunabilmek için hakkimi haram ediyor ona...

Daha nasil unuturki insan?

Unutamayacaksın, yıldızların derininde,
lâlenin sakladığı o kederli gölgeyi,
kalbinin en kuytusunda yakacaksın,
kaktüsün dikeninde solmuş umutları,
alev alev yanacak yine o eski yangın

Unutamayacaksın, zehir sunulsa bile,
semenderin dirilişi var her adımında,
yüreğinin taşlar arasında açan o gülleri,
lâkin sessizlik yine aldatır sanırsın,
ancak şairin dizeleri sende yankılanacak.

Unutmak istemesen de, unutulmak korkutur,
zamanın karanlıkta kaybolur sanırsın,
ama gülüm, hatıraların yankısı kalır,
unutmak mümkün mü, hala severken?
şair unutmadı için şair oldu, sen de unutamayacaksın...

Biliyorum, unutamayacaksın!
Kapanan kapılar gibi ağır geçecek zaman,
Gölgeler uzayacak akşamüstü
Bir bir solacak çiçekler bahçende.

Beni andıkça bir hüzün çökecek içine,
Gözlerin dalacak uzaklara, çaresiz.
Boşuna direnme kendine, sevgili;
Biliyorum, unutamayacaksın.

Ve biliyorsun, ben de unutmayacağım,
Gözlerimde kalan her bir iz, her bir bakış
Ne yapsam, ne söylesem geçmiyor zaman,
Dostluklar ve sevgiler kalıyor, kalırsa.

Sen benim rüzgârımdın, ışığımdın,
Şimdi bir anı olamazsın sönük, silik
Biliyorsun, bazı şeyler vardır dönmeyen,
İşte öyle mümkün değil seni unutmak.

Zannetme ki her şey bitti, sevgili;
Bir gün filizlenecek şu solmuş tohumlar.
Ve bundan sonra kim severse dünyada;
Seni ve beni anacaklar.

Biliyorum, unutamayacaksın...