En sevdiğiniz şiirden bir dize paylaşır mısınız?

Yalnızlığın Sesi
Karanlığın koynunda, bir sessizlik hakim, Yalnızlığın gölgesi, ruhuma çökmüş derin. Düşünceler aklımda, bir girdap gibi dönüyor, Her an bir ağırlık, kalbimi aşağı çekiyor.

Dışarıda dünya döner, bir curcunayla, Ben ise bu odada, sessizliğe gömülmüş bir kaya. İnsanlar yan yana, gülüşmeler ve sohbetler, Ben ise tek başıma, boğuluyorum sessizliğe.

Bir pencereden bakarım, dışarıdaki manzaraya, Gökyüzünde yıldızlar, parıldar uzaklarda. Ay ışığı vurur, soğuk yüzüme, Yalnızlığımın acısını, daha da artırır içimde.

Hatıralar gelir aklıma, eski güzel günlerden, Arkadaşlarımla güldüğümüz, sohbet ettiğimiz anlardan. Şimdi hepsi uzaklarda, kendi yollarındalar, Ben ise burada yalnız, unutulmuş bir yitik hazine gibi.

Bir dost ararım, dertleşecek, paylaşacak, Yalnızlığımı silecek, kalbime huzur verecek. Ama bulamadığım bu dost, belki de bir hayal, Yoksa ben miyim bu yalnızlığa mahkum, sonsuza kadar?

Gözlerim dolar yaşlarla, sessizce akarlar yanaklarımdan, Yalnızlığımın acısını, kelimelerle anlatamam. Bir çığlık atmak isterim, gökyüzüne doğru, Belki duyar birisi, belki gelir elimden tutar.

Ama bilirim ki nafile, bu çığlık sessizlikte kaybolur, Yalnızlığımın duvarları, daha da sağlamlaşır. Kaderim bu galiba, sonsuza kadar yalnız kalmak, Bu karanlıkta boğulmak, sessizliğe gömülmek.

Bir gün gelir belki, bu yalnızlık sona erer, Işık doğar karanlığın içinden, umut filizlenir. O güne kadar savaşırım, bu yalnızlıkla, Belki bir gün, bulurum o dostluğu, o sevgiyi.